شرق
تحقق عملیاتی «حاکمیت ملی ایران بر تنگه هرمز» نیازمند آغاز یک دیپلماسی مداوم منطقهای و بینالمللی است تا براساس ملاحظات سیاسی و اقتصادی جهانی تحکیم یابد. تحقق عملیاتی «حاکمیت ملی ایران بر تنگه هرمز» نیازمند آغاز یک دیپلماسی مداوم منطقهای و بینالمللی است تا براساس ملاحظات سیاسی و اقتصادی جهانی تحکیم یابد. اهمیت «دیپلماسی مدیریتی» از بازکردن و بستن تنگه بیشتر است. در میانه جنگ میتوان نطفههای نظم و مدیریت تنگه هرمز را با برگزاری نشستی بینالمللی در تهران (و سپس در پکن یا عمان یا بروکسل) با حضور دولتهای ذینفع و نیز بخش خصوصی بینالمللی آغاز کرد. این، آغازی بر یک فرایند ادامهدار دیپلماتیک است. فرانسه در پی آن است که برای بازکردن تنگه هرمز نظر کشورهای مختلف را برای تشکیل یک اجماع جهانی جلب کند؛ درحالیکه این ابتکار باید از سوی ایران آغاز شود. «نشست تهران» مناسبترین ابزار ایران برای گفتوگو با جامعه بینالمللی و جلب مشارکت درخصوص «ضرورتهای اعمال سیاستهای امنیتی-تأمینی» توسط کشورهای ساحلی تنگه است. این گفتوگوها میتواند به شناسایی ظرفیتهای گوناگون منجر شود و تا دستیابی به یک رژیم تأمینی-امنیتی پایدار ادامه داشته باشد. با این ابتکار، عملا کشورهایی که بیشترین آسیب را از بستهماندن تنگه میبینند به مشارکت دعوت خواهند شد. شکلگیری یک اجماع بینالمللی میتواند نقش آمریکا و اسرائیل را نیز محدود کند.
Go to News Site