Sigmalive
Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για προσωποκράτηση κατηγορουμένου μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του ενώπιον του Κακουργιοδικείου στις 15 Μαΐου 2026, απορρίπτοντας στο σύνολό της την έφεση που είχε ασκήσει. Η υπόθεση αφορά δώδεκα συνολικά κατηγορίες με φερόμενο θύμα τη σύζυγό του, οι οποίες εκτείνονται χρονικά από το 2025 έως και τον Μάρτιο του 2026 και σχετίζονται με ενδοοικογενειακή βία, κοινή επίθεση, απειλές, πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και στέρηση ελευθερίας προσώπου με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Η απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου είχε στηριχθεί σε δύο αυτοτελείς λόγους: τον κίνδυνο φυγοδικίας και τον κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων. Το Εφετείο επέλεξε να εξετάσει πρώτα τον δεύτερο λόγο, σημειώνοντας ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, αρκεί η ύπαρξη ενός μόνο από τους δύο παράγοντες για να δικαιολογηθεί η κράτηση μέχρι τη δίκη. Κεντρικός άξονας της έφεσης ήταν ο ισχυρισμός της υπεράσπισης ότι το πρωτόδικο δικαστήριο παραβίασε το τεκμήριο αθωότητας, αντιμετωπίζοντας τον κατηγορούμενο ως ένοχο όταν έλαβε υπόψη του άλλη εκκρεμούσα ποινική υπόθεση εις βάρος του. Η συνήγορος υποστήριξε ότι ο εφεσείων βρισκόταν ήδη ελεύθερος με προσωπική εγγύηση ύψους €5.000 σε προηγούμενη υπόθεση και δεν είχε παραβιάσει τους όρους του, ούτε είχε ενοχλήσει την εκεί παραπονούμενη. Κατά συνέπεια, όπως ανέφερε, δεν μπορούσε να θεωρηθεί η ύπαρξη της προηγούμενης διαδικασίας ως στοιχείο εις βάρος του. Το Εφετείο απέρριψε τη θέση αυτή ως αβάσιμη. Υπέδειξε ότι η νομολογία αναγνωρίζει ρητά πως όταν ένας κατηγορούμενος φέρεται να διαπράττει νέα αδικήματα ενώ τελεί ήδη υπό όρους εγγύησης για άλλη σοβαρή υπόθεση, το γεγονός αυτό μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά την εκτίμηση του κινδύνου επανάληψης παραβατικής συμπεριφοράς. Το Δικαστήριο τόνισε ότι δεν απαιτείται βεβαιότητα πως θα τελεστούν νέα αδικήματα, αλλά αρκεί να δημιουργείται «ισχυρή εντύπωση» πιθανότητας, βάσει του συνολικού υλικού που τίθεται ενώπιόν του. Στην κρίση του Εφετείου βάρυνε ιδιαίτερα το εύρος και η χρονική διασπορά των καταγγελλόμενων πράξεων. Οι κατηγορίες δεν αφορούν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά διαφορετικές ημερομηνίες και διαφορετικές χρονικές περιόδους, γεγονός που –κατά την απόφαση– συνιστά ένδειξη επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς. Επιπλέον, σημειώθηκε ότι υφίσταται και άλλη εκκρεμής υπόθεση παρόμοιας φύσης με διαφορετικό πρόσωπο ως παραπονούμενο, στοιχείο που ενισχύει την εικόνα κινδύνου. Η υπεράσπιση υποστήριξε ακόμη ότι το πρωτόδικο δικαστήριο όφειλε να εξετάσει ηπιότερα μέτρα αντί της κράτησης, όπως η έκδοση διατάγματος αποκλεισμού. Το Εφετείο έκρινε ότι το ζήτημα αυτό εξετάστηκε και απορρίφθηκε επαρκώς αιτιολογημένα ήδη σε πρώτο βαθμό. Επανέλαβε δε ότι, όταν διαπιστώνεται πραγματικός κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων, η επιβολή όρων ή εγγυήσεων δεν επαρκεί πάντοτε για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος και της ασφάλειας των προσώπων. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη νομολογιακή αρχή ότι η προστασία της κοινωνίας και η αποτροπή νέων αδικημάτων υπερέχουν, σε τέτοιες περιπτώσεις, του ατομικού δικαιώματος στην ελευθερία μέχρι τη δίκη, εφόσον βεβαίως συντρέχουν τα απαιτούμενα στοιχεία. Καταληκτικά, το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο άσκησε ορθά τη διακριτική του ευχέρεια, εντός του σωστού νομικού πλαισίου, χωρίς να παραβιάσει το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου. Ως αποτέλεσμα, απέρριψε όλους τους λόγους έφεσης, επικύρωσε την κράτηση και άφησε σε ισχύ την απόφαση για παραμονή του κατηγορουμένου υπό κράτηση μέχρι την έναρξη της δίκης του ενώπιον του Κακουργιοδικείο Λευκωσίας. Διαβάστε επίσης: Αγ. Νάπα: Χειροπέδες σε 50χρονο που πρόταξε μαχαίρι και λήστεψε 20χρονο
Go to News Site