مواضع بخشی از اپوزیسیون به جبهه پایداری نزدیک شده است؟!

در این روزها که ایرانیان اعصاب درست و حسابی برای یک حال و احوالپرسی از هم را ندارند و در سایه سنگین تنش‌های بین‌المللی بر سر سفره و معیشت غالب مردم کشورمان، خشمی نه‌چندان قابل درک رویت می‌شود، لزوم گفت و گو میان دو تفکر متضاد بدون آن‌که انتهایش به ‌فحاشی‌ و ناسزاگویی ختم شود، ضروری به‌نظر می‌رسد. بازخوانی دوباره از مفاهیمی چون «استقلال» یا «رفاه» بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت ملی تبدیل شده است. آیا می‌توان بدون تنظیم رابطه با قدرت‌های جهانی، به توسعه‌ای پایدار دست یافت؟ یا چنان‌که برخی معتقدند، هرگونه سازش در برابر نظام بین‌الملل، سرآغازی بر فروپاشی هویت ملی و استقلال کشور است؟ در این شماره از میز سیاست خارجی «توسعه ایرانی»، به‌سراغ تحلیل‌گر، جامعه‌شناس و پژوهشگر مقیم پاریس که ریاست سازمان ایران لیبرال را برعهده دارد، رفته‌ایم. دکتر «رامین کامران» در این گفت‌وگو روبروی من نشست تا به پرسش‌هایی پاسخ دهد که شاید برای بسیاری از ناظران داخل ایران، غریب و چالش‌برانگیز باشد اما تا انتها پیش آمد و حاضر به ترک گفت‌و‌گو نشد. گفتگویی که فراتر از مصاحبه‌ی معمولی و جدلی، به یک «دوئل فکری» بدل شد. با احترام و ادب به ایشان و سپاس از صبوری‌شان، گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید. خانم‌ها و آقایان به «میز سیاست خارجی توسعه ایرانی» خوش آمدید. رامین کامران عزیز، از طرف خود و همکارانم در هیأت تحریریه، حضور شما را در جمع کارشناسان این روزنامه خوش‌آمد می‌گویم و بابت فرصتی که در اختیار ما قرار دادید سپاسگزارم. امیدوارم این گفت‌وگو پس از سال‌ها دوری، برای شما تداعی‌گر فضای وطن باشد. به عنوان نخستین سوال؛ با توجه به حوادث اخیر، از وقایع دی‌ماه گرفته تا جنگ ۴۰ روزه و وضعیت آتش‌بس فعلی، حال و هوای ایرانیان خارج از کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا آن دوقطبی یا چندقطبی شدیدی که از دور میان جریان‌های مختلف (اعم از سلطنت‌طلب، مجاهدین‌خلق و دیگر گروه‌ها) دیده می‌شود، در واقعیت هم به همان شدت وجود دارد؟ و آیا در میان این جریانات، «دغدغه برای ایران و ملت» همچنان به عنوان یک اولویت مشترک دیده می‌شود؟

Go to News Site