iefimerida
Όλες οι αναγνώσεις του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα –από τις πιο θετικές έως τις πιο επικριτικές– συγκλίνουν, εκούσια ή ακούσια, σε ένα κοινό σημείο: ότι η ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σχέδιο του πρώην πρωθυπουργού για μια «κυβερνώσα Αριστερά», όπως αυτό περιγράφεται, περνά αναπόφευκτα μέσα από μια διαδικασία που οδηγεί στην αυτοδιάλυση ή, έστω, στη σταδιακή διάλυσή του. Όπως αναμενόταν, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποδέχτηκαν το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα, που δημοσιεύτηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά , με αντιδιαμετρικά αντίθετες αναγνώσεις. Από τις πιο θερμές τοποθετήσεις μέχρι τις πιο αιχμηρές επικρίσεις, η εσωκομματική συζήτηση κινείται ήδη σε υψηλούς τόνους. Ωστόσο, από την πιο θετική έως την πιο σκληρή αντίδραση, κανείς δεν φαίνεται να αγγίζει ευθέως τον «ελέφαντα στο δωμάτιο»: ότι η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σχέδιο που περιγράφει ο πρώην πρωθυπουργός περνά, μοιραία, μέσα από μια διαδικασία που αγγίζει τα όρια της αυτοδιάλυσης του κόμματος. Η αιτία δεν βρίσκεται σε μια απλή διαφοροποίηση τακτικής, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της πρότασης για μια κυβερνώσα Αριστερά. Το μανιφέστο δεν περιορίζεται σε εκκλήσεις για προγραμματική σύγκλιση ή συνεργασία σε επίπεδο κορυφής. Αντιθέτως, προχωρά ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας ως στόχο τη «συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης» που θα υπερβαίνει τα υφιστάμενα κομματικά σχήματα και θα προκύψει μέσα από τη σύγκλιση τριών ρευμάτων, της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας. Μια τέτοια διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η σύγκλιση, όπως την αντιλαμβάνεται ο Αλέξης Τσίπρας, δεν εξαντλείται σε διάλογο ή συντονισμό, αλλά προϋποθέτει τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου. Ο Τσίπρας προτείνει νέο ενιαίο πολιτικό φορέα με προοπτική διακυβέρνησης Όπως επισημαίνεται στο μανιφέστο, η σύγκλιση των τριών αυτών ρευμάτων δεν μπορεί να γίνει με όρους του παρελθόντος, αλλά απαιτεί μια νέα πολιτική λογική που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες. Στο ίδιο πνεύμα, τονίζεται ότι η ανάγκη για σύγκλιση δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή ιδεών ή τον προγραμματικό διάλογο, αλλά συνδέεται με τη συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού φορέα με προοπτική διακυβέρνησης . Η επισήμανση αυτή λειτουργεί ως σαφής διαφοροποίηση από τη μέχρι σήμερα γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει επενδύσει πολιτικά στην έννοια του «προοδευτικού μετώπου» μέσω προγραμματικών συγκλίσεων. Με άλλα λόγια, η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα περιγράφει ένα εγχείρημα διαφορετικής τάξης μεγέθους: όχι μια συμμαχία κομμάτων, αλλά έναν νέο ενιαίο φορέα. Και αυτό, εκ των πραγμάτων, θέτει υπό αμφισβήτηση την αυτοτελή ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή. Η ένταση που προκαλείται στην Κουμουνδούρου απορρέει ακριβώς από αυτή τη σιωπηρή, αλλά κρίσιμη, παραδοχή. Διχασμός στον ΣΥΡΙΖΑ: Ποιοι υποστηρίζουν και ποιοι κριτικάρουν το μανιφέστο Τσίπρα Οι αντιδράσεις των στελεχών αποτυπώνουν αυτή τη διπλή ανάγνωση που αναπόφευκτα καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσονται όσοι αντιμετωπίζουν το μανιφέστο ως θετική παρέμβαση για την ανασύνθεση του χώρου. Ο Στέργιος Καλπάκης έκανε λόγο για μια «πολύ θετική συμβολή» και ένα «πολύ σημαντικό κείμενο», υπογραμμίζοντας την ανάγκη συγκρότησης μιας πλειοψηφικής πρότασης. Στο ίδιο πνεύμα, τάχθηκε υπέρ μιας ενιαίας πορείας, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν θα πρέπει στις επόμενες εκλογές να υπάρχει άλλο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και άλλο ψηφοδέλτιο του κόμματος Τσίπρα. Θα πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σε έναν χώρο», προσθέτοντας ότι «το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο του Σωκράτη Φάμελλου». Ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση του Θανάση Θεοχαρόπουλου, ο οποίος είδε στο μανιφέστο μια «συμβολή στην ενότητα και ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου». Επισήμανε την ανάγκη σύγκλισης τριών βασικών ρευμάτων –της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας–, προειδοποιώντας ότι ο χώρος δεν αντέχει άλλη εσωστρέφεια. Στον αντίποδα, πιο επιφυλακτική και εν μέρει κριτική εμφανίζεται η γραμμή που εκφράζει ο Νίκος Παππάς. Θέτοντας το ερώτημα της πολιτικής κατεύθυνσης και του περιεχομένου μιας τέτοιας σύγκλισης, επισημαίνει ότι αυτή δεν μπορεί να οδηγεί σε αυτοδιάλυση των υφιστάμενων κομμάτων. Η τοποθέτησή του, ωστόσο, μοιάζει να εμπεριέχει μια υπόρρητη προσδοκία : ότι η σύγκλιση θα μπορούσε να λάβει τη μορφή μιας εκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ ως βασικό κορμό. Μια τέτοια προσδοκία, όμως, ενδέχεται να λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Διότι η κατεύθυνση που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας δύσκολα συμβιβάζεται με σενάρια απλής συνεργασίας, ενώ η δυναμική που ήδη διαμορφώνεται –και ο αριθμός στελεχών που εμφανίζονται πρόθυμα να μεταπηδήσουν– προμηνύουν μια διαφορετική εξέλιξη. Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η παρέμβαση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος αμφισβητεί ευθέως την πρωτοτυπία και την επάρκεια του μανιφέστου. Όπως σημειώνει, «τα περισσότερα περιέχονται ήδη στις θέσεις του συνεδρίου», θέτοντας ουσιαστικά υπό αμφισβήτηση την ανάγκη για ένα νέο πολιτικό εγχείρημα. Παράλληλα, επισημαίνει ελλείψεις σε κρίσιμους τομείς, όπως η οικονομία και η Δικαιοσύνη, ζητώντας ένα πιο συγκεκριμένο και συγκρουσιακό πρόγραμμα. Συρρίκνωση ή de facto διάλυση; Το μέλλον της Κουμουνδούρου Σε αυτό το πλαίσιο, η επίκληση της «αυτονομίας» του ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να τεθεί υπό πίεση. Όχι απαραίτητα μέσω μιας άμεσης αυτοδιάλυσης, αλλά μέσα από μια διαδικασία σταδιακής συρρίκνωσης, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια de facto διάλυση του κόμματος ως αυτόνομου πολιτικού φορέα. Και αυτή ακριβώς η προοπτική είναι που, αν και δεν λέγεται ανοιχτά, διαπερνά το σύνολο της εσωκομματικής συζήτησης, καθιστώντας το μανιφέστο όχι απλώς ένα κείμενο θέσεων, αλλά έναν καταλύτη εξελίξεων για την επόμενη ημέρα της Κουμουνδούρου. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr Όλες οι αναγνώσεις του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα –από τις πιο θετικές έως τις πιο επικριτικές– συγκλίνουν, εκούσια ή ακούσια, σε ένα κοινό σημείο: ότι η ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σχέδιο του πρώην πρωθυπουργού για μια «κυβερνώσα Αριστερά», όπως αυτό περιγράφεται, περνά αναπόφευκτα μέσα από μια διαδικασία που οδηγεί στην αυτοδιάλυση ή, έστω, στη σταδιακή διάλυσή του. Όπως αναμενόταν, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποδέχτηκαν το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα, που δημοσιεύτηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά , με αντιδιαμετρικά αντίθετες αναγνώσεις. Από τις πιο θερμές τοποθετήσεις μέχρι τις πιο αιχμηρές επικρίσεις, η εσωκομματική συζήτηση κινείται ήδη σε υψηλούς τόνους. Ωστόσο, από την πιο θετική έως την πιο σκληρή αντίδραση, κανείς δεν φαίνεται να αγγίζει ευθέως τον «ελέφαντα στο δωμάτιο»: ότι η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σχέδιο που περιγράφει ο πρώην πρωθυπουργός περνά, μοιραία, μέσα από μια διαδικασία που αγγίζει τα όρια της αυτοδιάλυσης του κόμματος. Η αιτία δεν βρίσκεται σε μια απλή διαφοροποίηση τακτικής, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της πρότασης για μια κυβερνώσα Αριστερά. Το μανιφέστο δεν περιορίζεται σε εκκλήσεις για προγραμματική σύγκλιση ή συνεργασία σε επίπεδο κορυφής. Αντιθέτως, προχωρά ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας ως στόχο τη «συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης» που θα υπερβαίνει τα υφιστάμενα κομματικά σχήματα και θα προκύψει μέσα από τη σύγκλιση τριών ρευμάτων, της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας. Μια τέτοια διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η σύγκλιση, όπως την αντιλαμβάνεται ο Αλέξης Τσίπρας, δεν εξαντλείται σε διάλογο ή συντονισμό, αλλά προϋποθέτει τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου. Ο Τσίπρας προτείνει νέο ενιαίο πολιτικό φορέα με προοπτική διακυβέρνησης Όπως επισημαίνεται στο μανιφέστο, η σύγκλιση των τριών αυτών ρευμάτων δεν μπορεί να γίνει με όρους του παρελθόντος, αλλά απαιτεί μια νέα πολιτική λογική που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες. Στο ίδιο πνεύμα, τονίζεται ότι η ανάγκη για σύγκλιση δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή ιδεών ή τον προγραμματικό διάλογο, αλλά συνδέεται με τη συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού φορέα με προοπτική διακυβέρνησης . Η επισήμανση αυτή λειτουργεί ως σαφής διαφοροποίηση από τη μέχρι σήμερα γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει επενδύσει πολιτικά στην έννοια του «προοδευτικού μετώπου» μέσω προγραμματικών συγκλίσεων. Με άλλα λόγια, η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα περιγράφει ένα εγχείρημα διαφορετικής τάξης μεγέθους: όχι μια συμμαχία κομμάτων, αλλά έναν νέο ενιαίο φορέα. Και αυτό, εκ των πραγμάτων, θέτει υπό αμφισβήτηση την αυτοτελή ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή. Η ένταση που προκαλείται στην Κουμουνδούρου απορρέει ακριβώς από αυτή τη σιωπηρή, αλλά κρίσιμη, παραδοχή. Διχασμός στον ΣΥΡΙΖΑ: Ποιοι υποστηρίζουν και ποιοι κριτικάρουν το μανιφέστο Τσίπρα Οι αντιδράσεις των στελεχών αποτυπώνουν αυτή τη διπλή ανάγνωση που αναπόφευκτα καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσονται όσοι αντιμετωπίζουν το μανιφέστο ως θετική παρέμβαση για την ανασύνθεση του χώρου. Ο Στέργιος Καλπάκης έκανε λόγο για μια «πολύ θετική συμβολή» και ένα «πολύ σημαντικό κείμενο», υπογραμμίζοντας την ανάγκη συγκρότησης μιας πλειοψηφικής πρότασης. Στο ίδιο πνεύμα, τάχθηκε υπέρ μιας ενιαίας πορείας, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν θα πρέπει στις επόμενες εκλογές να υπάρχει άλλο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και άλλο ψηφοδέλτιο του κόμματος Τσίπρα. Θα πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σε έναν χώρο», προσθέτοντας ότι «το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο του Σωκράτη Φάμελλου». Ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση του Θανάση Θεοχαρόπουλου, ο οποίος είδε στο μανιφέστο μια «συμβολή στην ενότητα και ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου». Επισήμανε την ανάγκη σύγκλισης τριών βασικών ρευμάτων –της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας–, προειδοποιώντας ότι ο χώρος δεν αντέχει άλλη εσωστρέφεια. Στον αντίποδα, πιο επιφυλακτική και εν μέρει κριτική εμφανίζεται η γραμμή που εκφράζει ο Νίκος Παππάς. Θέτοντας το ερώτημα της πολιτικής κατεύθυνσης και του περιεχομένου μιας τέτοιας σύγκλισης, επισημαίνει ότι αυτή δεν μπορεί να οδηγεί σε αυτοδιάλυση των υφιστάμενων κομμάτων. Η τοποθέτησή του, ωστόσο, μοιάζει να εμπεριέχει μια υπόρρητη προσδοκία : ότι η σύγκλιση θα μπορούσε να λάβει τη μορφή μιας εκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ ως βασικό κορμό. Μια τέτοια προσδοκία, όμως, ενδέχεται να λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Διότι η κατεύθυνση που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας δύσκολα συμβιβάζεται με σενάρια απλής συνεργασίας, ενώ η δυναμική που ήδη διαμορφώνεται –και ο αριθμός στελεχών που εμφανίζονται πρόθυμα να μεταπηδήσουν– προμηνύουν μια διαφορετική εξέλιξη. Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η παρέμβαση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος αμφισβητεί ευθέως την πρωτοτυπία και την επάρκεια του μανιφέστου. Όπως σημειώνει, «τα περισσότερα περιέχονται ήδη στις θέσεις του συνεδρίου», θέτοντας ουσιαστικά υπό αμφισβήτηση την ανάγκη για ένα νέο πολιτικό εγχείρημα. Παράλληλα, επισημαίνει ελλείψεις σε κρίσιμους τομείς, όπως η οικονομία και η Δικαιοσύνη, ζητώντας ένα πιο συγκεκριμένο και συγκρουσιακό πρόγραμμα. Συρρίκνωση ή de facto διάλυση; Το μέλλον της Κουμουνδούρου Σε αυτό το πλαίσιο, η επίκληση της «αυτονομίας» του ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να τεθεί υπό πίεση. Όχι απαραίτητα μέσω μιας άμεσης αυτοδιάλυσης, αλλά μέσα από μια διαδικασία σταδιακής συρρίκνωσης, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια de facto διάλυση του κόμματος ως αυτόνομου πολιτικού φορέα. Και αυτή ακριβώς η προοπτική είναι που, αν και δεν λέγεται ανοιχτά, διαπερνά το σύνολο της εσωκομματικής συζήτησης, καθιστώντας το μανιφέστο όχι απλώς ένα κείμενο θέσεων, αλλά έναν καταλύτη εξελίξεων για την επόμενη ημέρα της Κουμουνδούρου. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Go to News Site