UzA
Бугунги тез ўзгараётган дунёда илм-фаннинг қадри унинг қанчалик кўп китобларда акс этгани билан эмас, балки инсонлар ҳаётини қанчалик ижобий томонга ўзгартиргани билан ўлчанмоқда. Янги Ўзбекистоннинг тараққиёт стратегиясида Президент Шавкат Мирзиёев томонидан илгари сурилаётган “Илм — кутубхоналар рафида чанг босиб ётиши учун эмас, балки амалиётга хизмат қилиши керак” деган ғоя нафақат соҳа ходимлари учун шиор, балки мамлакатнинг янги методологик асосига айланди. Узоқ йиллар давомида илмий фаолият деганда фақат диссертация ҳимоя қилиш, академик унвон олиш ва кутубхоналар учун қалин жилдли китоблар ёзиш тушуниб келингани оқибатида назария ва ҳаёт ўртасида улкан узилиш пайдо бўлган эди. Ваҳоланки, инсоният эришган энг буюк ютуқлар айнан назария ва амалиётнинг жипслашган нуқтасида туғилган. Шу сабабли бугунги давр талаби — “илмий иш учун илмий иш” эмас, балки “ҳаёт учун илм” тамойилидир. Бу тамойил олимлардан фақат билим тўплашни эмас, балки жамиятнинг энг оғриқли муаммоларига реал ечим топишни талаб қилади.
Go to News Site