Reporter
«Τώρα νιώθω ότι ήρθε η ώρα για να αναλάβω κάποια πράγματα και να είμαι εκεί για τον μπαμπά μου. Τότε, ήμουν 17 χρονών, δεν ήξερα και μου είχε έρθει και μια τεράστια άρνηση. Δε με κατηγορώ πια, γιατί ξέρω ότι ήταν μια άμυνα, ένας τρόπος να συνεχίσω» ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus Για το πώς βλέπει τον εαυτό της σε μια δεκαετία από τώρα, αλλά και το πόσο επηρέασε τη διαμόρφωση του χαρακτήρα της ο θάνατος της μητέρας της μίλησε η Marseaux. Η Marseaux έχει αναφερθεί συχνά στην απώλεια της μητέρας της, η οποία συνέβη όταν η ίδια ήταν 17 ετών. Στις δηλώσεις της, περιέγραψε το γεγονός αυτό ως κάτι που την ωρίμασε απότομα και «άτσαλα», καθώς δεν είχε άλλη επιλογή. Παρά το πέρασμα του χρόνου, τονίζει ότι η μητέρα της δεν έχει σταματήσει ποτέ να της λείπει. Πλέον, στα 25 της χρόνια, νιώθει ότι έχει έρθει η ώρα να αναλάβει τις ευθύνες της και δηλώνει πως δεν κατηγορεί πια τον εαυτό της για όσα συνέβησαν.Η Marseaux έχει συνδέσει αυτή τη δύσκολη εμπειρία με την πορεία της στον χώρο της μουσικής, αναφέροντας πως η ανάγκη της για δημιουργία λειτούργησε ως διέξοδος. Η τραγουδίστρια στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή #StarBreakfast και στον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Ντάφλο ανέφερε: Blockquote Φέτος εμφανίζομαι με τον κύριο Αργυρό και την κυρία Βανδή. Αγχωνόμουν πολύ για το πώς θα “δέσει” αυτό, αλλά νομίζω τα κατάφερα γιατί έχω βάλει πολύ από pop ρεπερτόριο. Έχω πολλά δικά μου τραγούδια που λέω… Στη συνέχεια, η Marseaux αναφέρθηκε στο πώς βλέπει τον εαυτό της σε δέκα χρόνια αλλά και στον θάνατο της μητέρας της λέγοντας: Blockquote Είμαι 25 χρονών. Στα 35 σίγουρα θέλω να έχω την ίδια έμπνευση και όρεξη που έχω τώρα, να έχω τους ίδιους συνεργάτες, ίσως να έχω και οικογένεια, δεν ξέρω. Θα ήθελα πολύ να κάνω οικογένεια, ίσως μου το χουν περάσει κάπως και οι γονείς μου αυτό. Γενικά έχω τρέλα με τα παιδάκια…Ο θάνατος της μητέρας είναι μια κατάσταση που σε ωριμάζει, ίσως λίγο απότομα και άτσαλα γιατί δεν έχεις κάποια επιλογή. Δε σταματά ποτέ να σου λείπει, να σκέφτεσαι τον άνθρωπό σου, να νιώθεις ότι είναι κοντά σου. Ίσως επειδή ωριμάζεις, αλλάζει κάπως ο χαρακτήρας. Σίγουρα τραυματίζεσαι. Τώρα που έχουν περάσει κάποια χρόνια νιώθω ότι ήρθε η ώρα για να αναλάβω κάποια πράγματα και να είμαι εκεί για τον μπαμπά μου. Τότε, ήμουν 17 χρονών, δεν ήξερα και μου είχε έρθει και μια τεράστια άρνηση. Δε με κατηγορώ πια, γιατί ξέρω ότι ήταν μια άμυνα, ένας τρόπος να συνεχίσω Δε μπορώ καθόλου να διαβάζω τα σχόλια. Παθαίνω πανικό, θέλω να σβήσω τα social όταν διαβάζω αρνητικά και προσβλητικά πράγματα. Νιώθω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι από έναν άλλο πλανήτη. EMBEDDED CODE
Go to News Site