شرق
گزارش تأکید میکند فناوریهای اطلاعات و ارتباطات میتوانند مجلس را شفافتر و پاسخگوتر کنند، اما در عمل، نه فقط در ایران بلکه در بسیاری از پارلمانها، این ظرفیتها هنوز بالفعل نشدهاند. در ادبیات رسمی، «تحول دیجیتال» حالا به یکی از کلیدواژههای محبوب سیاستگذاری تبدیل شده؛ راهحلی برای نوسازی ساختارهای فرسوده، از جمله نظام قانونگذاری. اما وقتی پای واقعیت به میان میآید، فاصله نهادهای مختلف ایران از جمله مجلس با این تصویر، چیزی بیش از یک عقبماندگی فنی است. گزارش تازهای از مرکز پژوهشهای مجلس با عنوان «پارلمان الکترونیکی و دیجیتال» ناخواسته نشان میدهد آنچه از آن بهعنوان پارلمان دیجیتال یاد میشود، هنوز بیشتر در سطح ایده باقی مانده تا یک پروژه اجرایی. این گزارش، در ظاهر، روایتی امیدوارکننده از آیندهای ارائه میدهد که در آن فناوری به قلب فرآیند قانونگذاری نفوذ کرده؛ جایی که شفافیت بیشتر است، کارایی بالاتر میرود و رابطه میان شهروند و نهاد قانونگذار بازتعریف میشود. اما در لایه زیرین همین روایت، نشانههای روشنی از یک شکاف قدیمی دیده میشود: فاصله میان آنچه در سطح سیاستگذاری گفته میشود و آنچه در عمل پیش میرود.
Go to News Site