شرق
نزدیک به پنج ماه است که دانشگاههای ایران، تعطیلاند؛ از اواسط دیماه 1404 تا به حال جز چند روز در اسفندماه، درهای دانشگاه به روی دانشجویان بسته شده و کلاس مجازی به عادتی دوستنداشتنی تبدیل شده است. نزدیک به پنج ماه است که دانشگاههای ایران، تعطیلاند؛ از اواسط دیماه 1404 تا به حال جز چند روز در اسفندماه، درهای دانشگاه به روی دانشجویان بسته شده و کلاس مجازی به عادتی دوستنداشتنی تبدیل شده است. بیکیفیتی اینترنت و ابزارهای آموزش مجازی، تمایلنداشتن استادان و دانشجویان به کلاس غیرحضوری و فشار روانی و بیانگیزگی موجود که ناشی از بحرانهای اجتماعی، اقتصادی و جنگ است، کلاس درس را به یک فضای کمکارکرد تبدیل کرده و جریان آموزش را به بنبست کشانده است؛ دانشجویان و استادان، دانشگاه را فضایی برای گفتوگو، دوستیابی و تبادل خواندهها و نوشتههای خود میدانند؛ فضایی که هیچ شباهتی به فضاهای موجود در پلتفرمهای آموزش مجازی ندارد. اما با صحبتهای اخیر وزیر علوم، حضوریشدن دانشگاهها تقریبا غیرممکن است. او چند روز پیش، آب پاکی را بر دست دانشجویان و استادان ریخت و با قاطعیت تأکید کرد: «آموزش حضوری در دانشگاهها فعلا منتفی است». سیماییصراف به این نکته اشاره کرد که باید راه میانه را در پیش گرفت. راه میانه چیست؟ «آموزش مجازی». کلاس مجازی، دانشگاه غیرواقعی
Go to News Site