Fréttastofa RÚV
Þúsundþjalasmiðurinn Rúnar Hroði Geirmundsson æfir fyrir sinn fyrsta járnkarl meðfram vinnu og barnauppeldi. Þetta gerir hann til styrktar Barnaspítala Hringsins eftir að hafa þurft á þjónustu vökudeildarinnar að halda. Eftir erfitt æfingartímabil styttist í að hann fari út og að leikar hefjist. Rúnar var í Morgunútvarpinu á Rás 2 þar sem hann sagði frá því hvers vegna hann hefði lagt á sig allt þetta erfiði. „Þetta verður fyrsti og eini járnkarlinn. Ég geri þetta aldrei aftur, það er alveg á hreinu,“ segir hann. Rúnar var heimsmeistari í kraftlyftingum og sór þess eið að hlaupa aldrei. „Ég lít meira niður á það núna en þá,“ bætir hann við og hlær. Hélt hann þyrfti alltaf að setja sér háleit markmið Rúnar segist standa við allt sem hann segi og klára allt sem hann segist ætla að klára. „Ég veit núna af hverju ég tek þessa ákvörðun. Það er af því að ég er með einhverja maníuhegðum.“ Hann verði að setja sér háleit markmið til þess að komast í gegnum daginn. „Ég er búinn að sjá það núna.“ „Þetta verður eitthvað sem ég þarf að vinna úr þegar ég er búinn að þessu. Það er í grunninn það sem hrjáir mig, ég verð að hafa eitthvað risastórt til að fúnkera, eða ég hélt það, sem er náttúrlega bara vitleysa.“ Hann segist hafa viljað halda sér uppteknum bæði líkamlega og andlega og láta gott af sér leiða í leiðinni. „Svo ég sé ekki að gera það til einskis. Ég verð að hætta þessu bara.“ Aldrei verið eins berskjaldaður en aldrei gripinn eins vel Þegar tvíburadrengir þeirra hjóna, Rúnars og Eyrúnar Telmu Jónsdóttur, fæddust þurfti Rúnar að dvelja mikið á vökudeild Barnaspítalans með öðrum drengnum, sem þurfti að vera í hitakassa og var þungt haldinn, á meðan eiginkona hans lá einnig þungt haldin með hinn tvíburann. Hann segir það vera eins og farsóttardraum að horfa til baka á þessa tíma. „Maður er hlaupandi þarna undirgöngin og fara að hjálpa konunni minni að mjólka, hlaupa upp á vökudeild og vera með honum þar.“ „Ég held að ég hafi aldrei verið eins berskjaldaður en aldrei verið gripinn eins fallega og vel og fagmannlega eins og á vökudeildinni.“ Hann segist ekki vita hvaða staður á Íslandi sé jafn tær. „Maður verður að borga til baka. Ég veit að fólk er bara í vinnunni en þetta er ekkert eðlileg vinna.“ Bróðir hans hafi einnig þurft að dvelja á vökudeildinni með son sinn og hann sé búinn að fá fjölda skilaboða frá fólki sem hafi þurft að gera slíkt hið sama. „Þessar sögur drífa mann áfram. Það er mörgu ábótavant þarna. Það vantar hitakassa og hann kostar 12 milljónir. Mig langar að safna 12 milljónum.“ Hann langar ekki til að gefa bara pening heldur langar hann að afhenda deildinni hitakassa og vita af því að hann og allir þeir sem lögðu söfnuninni lið geti út ævina vitað af því að börn noti hitakassann og hann bjargi mögulega lífi þeirra. Fannst erfitt hve lítið hafði safnast Í upphafi þótti Rúnari 12 milljónir ekki of háleitt markmið en með tíð og tíma hefur hann farið að efast. „En ég er ekki enn þá búinn að gefast upp. Tólf milljónir er enginn peningur fyrir eitthvað fyrirtæki.“ Þau hjónin sáu fyrir sér að fyrirtæki myndu vilja styrkja málstaðinn og höfðu samband við hátt í 60 fyrirtæki en fengu lítil sem engin svör. Fyrir tveimur vikum hafi hann verið búinn að safna 300 þúsund krónum frá einstaklingum sem vildu leggja málinu lið. „Ég hef ekki náð að djöggla þessu nógu vel og safnað eins og ég vil fyrir Barnaspítala hringsins,“ viðurkennir Rúnar sem hafði ætlað sér að vera virkur á samfélagsmiðlum og leyfa fólki að fylgjast með. „Allt í einu var ég kominn í smá þunglyndi með hvað það gekk illa.“ „Ég er að fara þarna bara til einskis,“ hugsaði Rúnar með sér. „Ég er týpískur old school íslenskur karlmaður og segi ekkert ef það er eitthvað að hrjá mig. En konan mín þekkir mig.“ Fyrir nokkrum dögum deildi Eyrún myndbandi á samfélagsmiðlum þar sem hún vakti athygli á málefninu og lýsti því hvernig Rúnar væri búinn að æfa stíft fyrir járnkarlinn án þess að láta það bitna á fjölskyldulífinu eða vinnunni. Nú hafa safnast tæpar þrjár milljónir. „Þetta er ógeðslega leiðinlegt“ Rúnar segir ferlið hafa verið allt annað en auðvelt. Járnkarl samanstendur af fjögurra kílómetra sundi, 180 kílómetra hjóli og 42 kílómetra hlaupi. Hann segist þurfa að æfa að allt að fjóra tíma á dag að meðaltali á milli þess sem hann þjálfar og sinnir börnunum sínum og heimilinu. „Ég veit í rauninni ekkert hvernig á að æfa fyrir þetta. Ég er mjög vanur að æfa og vanur að keppa og þekki líkama minn vel. Ég veit alveg hvað hann vill og vill ekki, þannig ég æfi svolítið bara eftir því.“ Hann segist þó vera þokkalega rólegur fyrir keppninni, það sé ekki lengur spurning hvort hann klári heldur hve langan tíma það taki. Hann segist þó aldrei ætla að gera neitt af þessu aftur. „Þetta er ógeðslega leiðinlegt. Ég geri ekkert af þessu aftur svo lengi sem ég lifi þegar ég er búinn,“ segir hann og hlær. Rúnar segist gera sér grein fyrir því að hann líti ekki út eins og maður sem fólk vilji leggja inn á. Þess vegna vilji hann fullvissa fólk um að söfnunarreikningurinn sé á vegum Barnaspítalans og hann sjái ekki krónu. „Ég fór á aðalfund Hringsins. Þar voru 12-15 dásamlegar konur á besta aldri og ég. Þær bjuggu til sérstakan reikning fyrir mig hjá þeim svo þú farir ekki inn á Instagram-ið mitt, sérð hvernig ég lít út og hugsir: Já, ég ætla að leggja pening inn á þennan gaur.“ Þarf að læra að vera ánægður í núinu Eftir járnkarlinn sem haldinn verður í Jacksonville í Flórída 16. maí ætlar Rúnar sér að gera ekki neitt. „Þetta er búið að vera erfiðasta ferðalag lífs míns. Þó að ég sé bara búinn að tala um þetta í eitt ár þá ákvað ég þetta fyrir tveimur árum og er búinn að vera æfa í tvö ár. Það sem þetta er búið að kenna mér andlega er að ég þarf að vera ánægðari þar sem ég er.“ Hann segist löngu vera kominn á draumastaðinn í lífinu og nú verði hann bara að „drullast til að vera í núinu og kátur með það.“ Hann þurfi ekki sífellt að vera með risastór verkefni til að halda sér gangandi. „Þetta er hundrað prósent búið að jarðtengja mig. Ég er ekki sami maður og ég var fyrir tveimur árum.“ Hann segist hafa þroskast um 15 ár og hraðspólað yfir í ákveðna auðmýkt sem hann hafði ekki áður. „Ég kem betri maður út úr þessu.“ Rúnar Hroði æfir fyrir sinn fyrsta járnkarl þrátt fyrir að finnast hlaup, hjól og sund hundleiðinlegt. Hann vill safna 12 milljónum fyrir Barnaspítala Hringsins og vökudeildina sem greip hann svo vel og fallega þegar hann var sem berskjaldaðastur. Rætt var við Rúnar Hroða Geirmundsson í Morgunútvarpinu á Rás 2. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.
Go to News Site