Diario de Noticias
Gogoan dut nire seme-alabak txikiak zirenean zelan joaten nintzen kaletik, seme nagusia besotik tenka eginez, ni beste besoarekin alaba txikiaren gurditxoari helduta… Bat ur eske, bestea oinak arrastaka, eta ni esku batekin dena eusten saiatzen, eta bestearekin poltsan paperezko zapi bat edo ur botila bat bilatzen... Gogoan dut loaren, kezkaren eta nekearen karrusel batean murgilduta nindoala aurrera, egoera hori bizi izan dutenek bakarrik ezagutzen duten superbibentzia modu horretan. Eta gogoan dut inoiz gurutzatu nintzela beste emakumeren batekin eta sentitu nuela berak bakarrik ikusten ninduela. Besteek ez bezala ikusten ninduen, egoera horretatik igarotzea zer den batek bakarrik ikusi zaitzakeen modu batez. Besteentzako nahiko ikusezina nintzen bitartean, berak ikusten ninduen: bai, nik ere badakit zer den hori esanez bezala.
Go to News Site