ILNA
رضا معصومی، رئیس شورای اسلامی کار کارخانه لاستیک البرز، میگوید اگر پای کارگران در میان نبود، از این کارخانه امروز چیزی جز سولههای خاموش باقی نمیماند؛ روایتی از کارخانهای که تولیدش از ۸۰ تن به صفر رسید، اما دوباره با ایستادگی کارگران به مدار تولید بازگشت. به گزارش خبرنگار ایلنا، داستان امروز صنعت ما، روایتی است که ریشه در زخمهای عمیق و ساختاری اقتصاد سیاسی دارد؛ روایتی که اگرچه در نگاه نخست، همان سناریوی تکراری و ملالآورِ واگذاری یک ابرکارخانه به دست مالکان نالایق و سوداگر را تداعی میکند، اما در بطن خود تفاوتهایی با تراژدیهای پیشین دارد. در این داستان، عنصری حضور یافته که در بسیاری از تراژدیهای تلخ گذشته، یا عامدانه حذف شده بود و یا اگر تقلایی برای ظهور داشت، ماشین عظیمِ بوروکراسی و سرمایه مجالی برای عرض اندام به آن نداده بود. اکنون اما، این عنصر مجال و میدان پیدا کرده است..... در تمامی سناریوهای تلخ خصوصیسازی در دهههای اخیر، از مزارع نیشکر هفتتپه تا شرکتهای کشت و صنعت مهاباد، و از ماشینآلاتِ غبارگرفتهی کارخانه داروگر تا سولههای سوت و کور تولیپرس و بسیاری دیگر از واحدهای تولیدی، همواره یک رویهی ثابت حاکم بوده است. در مسیر این نوع از خصوصیسازی، بسیاری از این کارخانهها چنان سقوط کردند که متأسفانه امروز دیگر حتی نشانهای از روزهای اوجِ آنها باقی نمانده است. با این حال، در واحدهایی چون هفتتپه، هپکو و کارخانه لاستیک البرز (کیانتایر قدیم)، داستان به گونهای دیگر رقم خورد. د
Go to News Site