iefimerida
Το σφάλμα στο σταυρόλεξο που εμφανίστηκε στην έντυπη έκδοση στο φύλλο της προτελευταίας Κυριακής του Απρίλιου προκάλεσε... κοτζάμ υπαρξιακή κρίση. Για τους φανατικούς των σταυρολέξων, το κυριακάτικο παζλ των The New York Times δεν είναι απλώς μια διανοητική άσκηση. Είναι ρουτίνα, ένα σταθερό σημείο μέσα στην εβδομάδα που υπόσχεται τάξη, λογική και - το σημαντικότερο - λύση. Γι’ αυτό και το σφάλμα στο σταυρόλεξο που εμφανίστηκε στην έντυπη έκδοση στο φύλλο της προτελευταίας Κυριακής του Απρίλιου δεν προκάλεσε απλώς εκνευρισμό, αλλά κάτι πολύ πιο κοντά σε... υπαρξιακή κρίση [...ή τουλάχιστον έτσι την βάφτισε η Guardian] για μια κοινότητα που έχει μάθει να εμπιστεύεται απόλυτα τη δομή του παιχνιδιού. Το πρόβλημα εντοπίστηκε αρχικά σε μια φαινομενικά μικρή λεπτομέρεια: η απουσία της υπόδειξης για το 5-οριζόντια. Για τον Μαρκ Βέγκενερ, που είχε ήδη επιχειρήσει να λύσει το παζλ ψηφιακά το προηγούμενο βράδυ, το λάθος ήταν άμεσα αναγνωρίσιμο. Όταν όμως η σύζυγός του άρχισε να το λύνει στην έντυπη μορφή του περιοδικού και βρέθηκε μπροστά σε ένα αδιέξοδο χωρίς προφανή εξήγηση, η κατάσταση πήρε διαφορετική τροπή. «Ήταν πηγή μεγάλης σύγχυσης», περιγράφει. Σύντομα έγινε σαφές ότι το πρόβλημα δεν περιοριζόταν σε ένα μόνο στοιχείο. Το πλέγμα του σταυρολέξου δεν αντιστοιχούσε σωστά στις υποδείξεις, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές έλειπαν εντελώς. Η ψηφιακή έκδοση του παζλ λειτουργούσε κανονικά, όμως για όσους προτιμούν την έντυπη μορφή - και συχνά τη συμπληρώνουν με στυλό ή, ορθότερα, μολύβι - το παζλ ήταν πρακτικά... άλυτο! Η εφημερίδα αναγνώρισε το λάθος στο σταυρόλεξο Η εφημερίδα αναγνώρισε το λάθος το ίδιο βράδυ, μέσω ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιβεβαιώνοντας ότι η έντυπη έκδοση περιείχε ασυμβατότητα μεταξύ πλέγματος και υποδείξεων. Ωστόσο, για πολλούς αναγνώστες, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Σε διαδικτυακά φόρουμ και πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, χρήστες περιέγραφαν την εμπειρία τους με όρους που ξεπερνούσαν την απλή ενόχληση, μιλώντας για απογοήτευση, σύγχυση και ακόμη και αμφιβολία για τις ίδιες τους τις ικανότητες. Η Αϊρίν Παπούλη, πρώην διδάσκουσα δημιουργικής γραφής, ανήκει σε εκείνους που αρχικά θεώρησαν ότι το λάθος ήταν δικό τους. «Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι δικό τους λάθος», αναφέρει. «Απλώς κατηγόρησα τον εαυτό μου». Παρόμοια ήταν η αντίδραση του Μάικ ΜακΦάντεν από το Νιου Τζέρσεϊ: «Νόμιζα ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να έχουν κάνει λάθος». Το πρόβλημα, όπως εξηγεί, τον απασχόλησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, σε σημείο που δίστασε να το συζητήσει ακόμη και με συγγενείς του που μοιράζονται το ίδιο χόμπι. Η εμπιστοσύνη των αναγνωστών προς το σταυρόλεξο αποδείχθηκε τόσο ισχυρή, ώστε ορισμένοι υπέθεσαν ότι το λάθος ήταν σκόπιμο. Σε έναν κόσμο όπου τα σταυρόλεξα της εφημερίδας είναι γνωστά για τα ευφυή τεχνάσματά τους, η ιδέα ότι επρόκειτο για κάποιο περίπλοκο «κόλπο» φάνηκε αρχικά πιο πιθανή από ένα απλό τεχνικό σφάλμα. Όπως σημειώνει ο Will Shortz, υπεύθυνος των σταυρολέξων της εφημερίδας, «κάνουμε τόσα πολλά "παιχνίδια" με τα παζλ, που είναι λογικό κάποιος να σκεφτεί “τι σκαρφίστηκαν αυτή τη φορά;”». Για άλλους, το περιστατικό είχε ακόμη πιο συναισθηματική διάσταση. Η VH Μακένζι, καλλιτέχνις από το Ίστ Βίλατζ της Νέας Υόρκης, περιγράφει την εμπειρία ως «απολύτως αποθαρρυντική και απογοητευτική». «Συνήθως κάνω κάποια πρόοδο από την αρχή», λέει. «Αυτή τη φορά δεν κατάφερα τίποτα». Η αντίδρασή της ήταν άμεση: πέταξε την εφημερίδα στο πάτωμα και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Η σημασία του σταυρολέξου για πολλούς αναγνώστες ξεπερνά την απλή ψυχαγωγία. Για τον ΜακΦάντεν, η διαδικασία αποτελεί την πιο αγαπημένη ώρα της εβδομάδας. Ξυπνά νωρίς το Σάββατο, παίρνει το περιοδικό μόλις φτάσει στην αυλή, ετοιμάζει καφέ και βάζει μουσική τζαζ πριν ξεκινήσει. «Ίσως υπερβάλλω», παραδέχεται, «αλλά κατέστρεψε την καλύτερη ώρα της εβδομάδας μου». Δεν συμμερίζονται όλοι το ίδιο συναίσθημα. Ο Μπάρι Ανκόνα, έμπειρος λύτης και σχολιαστής, αντιμετωπίζει το ζήτημα πιο ψύχραιμα, θεωρώντας το ένα τεχνικό σφάλμα χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Υπενθυμίζει μάλιστα προηγούμενα λάθη, όπως μια σύγχυση σχετικά με τον τόπο γέννησης και ταφής του Mark Twain, σημειώνοντας ότι ακόμη και αυτά δεν συνιστούν «δα και καμιά τραγωδία». Ωστόσο, για πολλούς άλλους, το περιστατικό άγγιξε κάτι βαθύτερο. «Εμπιστευόμαστε ότι πάντα θα υπάρχει μια λύση, ότι κάποιος μπορεί να το βρει», λέει η Παπούλη. «Ο κόσμος γίνεται όλο και λιγότερο κατανοητός. Και τώρα ούτε το σταυρόλεξό μας θα βγάζει νόημα;». Σύμφωνα με τον Σορτζ, το λάθος οφείλεται σε πρόσφατο επανασχεδιασμό του περιοδικού. Η μετάβαση σε νέο σύστημα χωρίς έτοιμα πρότυπα για τις σελίδες των σταυρολέξων οδήγησε σε διαδικασία αντιγραφής και επικόλλησης από παλαιότερες εκδόσεις, γεγονός που αύξησε τον κίνδυνο ασυμβατοτήτων. Όπως διαβεβαιώνει, με την εισαγωγή νέων προτύπων το συγκεκριμένο σφάλμα δεν πρόκειται επουδενί να επαναληφθεί. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr Το σφάλμα στο σταυρόλεξο που εμφανίστηκε στην έντυπη έκδοση στο φύλλο της προτελευταίας Κυριακής του Απρίλιου προκάλεσε... κοτζάμ υπαρξιακή κρίση. Για τους φανατικούς των σταυρολέξων, το κυριακάτικο παζλ των The New York Times δεν είναι απλώς μια διανοητική άσκηση. Είναι ρουτίνα, ένα σταθερό σημείο μέσα στην εβδομάδα που υπόσχεται τάξη, λογική και - το σημαντικότερο - λύση. Γι’ αυτό και το σφάλμα στο σταυρόλεξο που εμφανίστηκε στην έντυπη έκδοση στο φύλλο της προτελευταίας Κυριακής του Απρίλιου δεν προκάλεσε απλώς εκνευρισμό, αλλά κάτι πολύ πιο κοντά σε... υπαρξιακή κρίση [...ή τουλάχιστον έτσι την βάφτισε η Guardian] για μια κοινότητα που έχει μάθει να εμπιστεύεται απόλυτα τη δομή του παιχνιδιού. Το πρόβλημα εντοπίστηκε αρχικά σε μια φαινομενικά μικρή λεπτομέρεια: η απουσία της υπόδειξης για το 5-οριζόντια. Για τον Μαρκ Βέγκενερ, που είχε ήδη επιχειρήσει να λύσει το παζλ ψηφιακά το προηγούμενο βράδυ, το λάθος ήταν άμεσα αναγνωρίσιμο. Όταν όμως η σύζυγός του άρχισε να το λύνει στην έντυπη μορφή του περιοδικού και βρέθηκε μπροστά σε ένα αδιέξοδο χωρίς προφανή εξήγηση, η κατάσταση πήρε διαφορετική τροπή. «Ήταν πηγή μεγάλης σύγχυσης», περιγράφει. Σύντομα έγινε σαφές ότι το πρόβλημα δεν περιοριζόταν σε ένα μόνο στοιχείο. Το πλέγμα του σταυρολέξου δεν αντιστοιχούσε σωστά στις υποδείξεις, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές έλειπαν εντελώς. Η ψηφιακή έκδοση του παζλ λειτουργούσε κανονικά, όμως για όσους προτιμούν την έντυπη μορφή - και συχνά τη συμπληρώνουν με στυλό ή, ορθότερα, μολύβι - το παζλ ήταν πρακτικά... άλυτο! Η εφημερίδα αναγνώρισε το λάθος στο σταυρόλεξο Η εφημερίδα αναγνώρισε το λάθος το ίδιο βράδυ, μέσω ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιβεβαιώνοντας ότι η έντυπη έκδοση περιείχε ασυμβατότητα μεταξύ πλέγματος και υποδείξεων. Ωστόσο, για πολλούς αναγνώστες, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Σε διαδικτυακά φόρουμ και πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, χρήστες περιέγραφαν την εμπειρία τους με όρους που ξεπερνούσαν την απλή ενόχληση, μιλώντας για απογοήτευση, σύγχυση και ακόμη και αμφιβολία για τις ίδιες τους τις ικανότητες. Η Αϊρίν Παπούλη, πρώην διδάσκουσα δημιουργικής γραφής, ανήκει σε εκείνους που αρχικά θεώρησαν ότι το λάθος ήταν δικό τους. «Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι δικό τους λάθος», αναφέρει. «Απλώς κατηγόρησα τον εαυτό μου». Παρόμοια ήταν η αντίδραση του Μάικ ΜακΦάντεν από το Νιου Τζέρσεϊ: «Νόμιζα ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να έχουν κάνει λάθος». Το πρόβλημα, όπως εξηγεί, τον απασχόλησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, σε σημείο που δίστασε να το συζητήσει ακόμη και με συγγενείς του που μοιράζονται το ίδιο χόμπι. Η εμπιστοσύνη των αναγνωστών προς το σταυρόλεξο αποδείχθηκε τόσο ισχυρή, ώστε ορισμένοι υπέθεσαν ότι το λάθος ήταν σκόπιμο. Σε έναν κόσμο όπου τα σταυρόλεξα της εφημερίδας είναι γνωστά για τα ευφυή τεχνάσματά τους, η ιδέα ότι επρόκειτο για κάποιο περίπλοκο «κόλπο» φάνηκε αρχικά πιο πιθανή από ένα απλό τεχνικό σφάλμα. Όπως σημειώνει ο Will Shortz, υπεύθυνος των σταυρολέξων της εφημερίδας, «κάνουμε τόσα πολλά "παιχνίδια" με τα παζλ, που είναι λογικό κάποιος να σκεφτεί “τι σκαρφίστηκαν αυτή τη φορά;”». Για άλλους, το περιστατικό είχε ακόμη πιο συναισθηματική διάσταση. Η VH Μακένζι, καλλιτέχνις από το Ίστ Βίλατζ της Νέας Υόρκης, περιγράφει την εμπειρία ως «απολύτως αποθαρρυντική και απογοητευτική». «Συνήθως κάνω κάποια πρόοδο από την αρχή», λέει. «Αυτή τη φορά δεν κατάφερα τίποτα». Η αντίδρασή της ήταν άμεση: πέταξε την εφημερίδα στο πάτωμα και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Η σημασία του σταυρολέξου για πολλούς αναγνώστες ξεπερνά την απλή ψυχαγωγία. Για τον ΜακΦάντεν, η διαδικασία αποτελεί την πιο αγαπημένη ώρα της εβδομάδας. Ξυπνά νωρίς το Σάββατο, παίρνει το περιοδικό μόλις φτάσει στην αυλή, ετοιμάζει καφέ και βάζει μουσική τζαζ πριν ξεκινήσει. «Ίσως υπερβάλλω», παραδέχεται, «αλλά κατέστρεψε την καλύτερη ώρα της εβδομάδας μου». Δεν συμμερίζονται όλοι το ίδιο συναίσθημα. Ο Μπάρι Ανκόνα, έμπειρος λύτης και σχολιαστής, αντιμετωπίζει το ζήτημα πιο ψύχραιμα, θεωρώντας το ένα τεχνικό σφάλμα χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Υπενθυμίζει μάλιστα προηγούμενα λάθη, όπως μια σύγχυση σχετικά με τον τόπο γέννησης και ταφής του Mark Twain, σημειώνοντας ότι ακόμη και αυτά δεν συνιστούν «δα και καμιά τραγωδία». Ωστόσο, για πολλούς άλλους, το περιστατικό άγγιξε κάτι βαθύτερο. «Εμπιστευόμαστε ότι πάντα θα υπάρχει μια λύση, ότι κάποιος μπορεί να το βρει», λέει η Παπούλη. «Ο κόσμος γίνεται όλο και λιγότερο κατανοητός. Και τώρα ούτε το σταυρόλεξό μας θα βγάζει νόημα;». Σύμφωνα με τον Σορτζ, το λάθος οφείλεται σε πρόσφατο επανασχεδιασμό του περιοδικού. Η μετάβαση σε νέο σύστημα χωρίς έτοιμα πρότυπα για τις σελίδες των σταυρολέξων οδήγησε σε διαδικασία αντιγραφής και επικόλλησης από παλαιότερες εκδόσεις, γεγονός που αύξησε τον κίνδυνο ασυμβατοτήτων. Όπως διαβεβαιώνει, με την εισαγωγή νέων προτύπων το συγκεκριμένο σφάλμα δεν πρόκειται επουδενί να επαναληφθεί. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Go to News Site