Milliyet Yazarlar
Bileğinizdeki saate bakıyorsunuz ve orada mutlak bir “hiçlik” görüyorsunuz. Kadran, ışığı %99,965 oranında yutan ve bakışları içine çeken ama geri yansıtmayan derin bir karanlık. Surrey NanoSystems tarafından geliştirilen ve havacılık sektöründe kullanılan Vantablack® (var olan en siyah insan yapımı yenilikçi bir kaplama) kadranlı bir H. Moser & Cie. saati, zamanı göstermeyi bir tür yan görev sayıyordu. 2019’da “1 Nisan şakası” olarak paylaşılan saat tasarımı, 2020’de gerçeğe dönüşmüş ve Endeavour Tourbillon Concept Vantablack® gibi modeller lüks saatçiliğin o ağırbaşlı dünyasında adeta bir kara delik açmıştı. Bu optik illüzyon, aslında markanın felsefesinin de somut bir özetiydi: Görünmeyeni vurgulamak için kuralları yıkmak. Bu “kara deliğin” mimarı Edouard Meylan, İsviçre saatçiliğinin en yaramaz mirasçısı. Kendisi en az üç asırlık köklü saatçilik hanedanlarından birinin varisi olarak lüksün genetik kodlarına sahip. Yine de bu mirası bir müze bekçisi gibi taşımak yerine sektörde kendisine yeni bir alan açmak için kuralları yıkmayı tercih ediyor. İsviçre saatçiliğinin yerleşik düzenine kafa tutan bir ironiyle gerçek İsviçre peynirinden saat üretip “Swiss Made” etiketinin içini boşaltanlara bir manifesto ile meydan okuması (2017) ya da “mavi kanlı” bir markanın saatini 100 kat daha uygun fiyatlı Studio Underd0g ile aynı kutuya koyup satması (2024) bir pazarlama hatası değil, kutuplaşma ekonomisinin tipik bir hamlesi. Ancak bu noktada bir durup sormak gerek: H. Moser & Cie.’nin o çok övülen “radikal sadeliği” gerçekten derin bir felsefi aydınlanma mı yoksa tersine mühendislikle kurgulanmış zekice bir hayatta kalma stratejisi mi? Logoyu kadrandan silmek, markanın adını büyük harflerle kadrana yazmaktan daha ince hesaplanmış ve bazı koleksiyoncuların gönlünü alan provokatif bir pazarlama hamlesi. Zaten lüks 21. yüzyılda artık kusursuzluk vaadiyle değil, oluşturduğu sarsıntıyla değer kazanıyor. H. Moser & Cie.’nin logosuz kadranları, markayı bir tabela gibi taşımayı reddeden bir azınlığın seçimi gibi dursa da bu durum markayı “kült” olmak ile “niş bir alana hapsolmak” arasındaki o bıçak sırtı dengede tutuyor. H. Moser & Cie.’nin başarısı, lüksün artık rasyonel bir ihtiyaç değil, bir bağlanma meselesi olduğu gerçeğine dayanıyor. Mesela Streamliner koleksiyonu klasik saatlere düşkün olanlara fazla sportif, spor saat tutkunlarına ise fazla zarif gelmişti. Ancak tam da bu tanımlanamaz karakteri sayesinde Streamliner markanın en başarılı serilerinden biri oldu. Geçen ay da Reebok iş birliği ile Streamliner Pump modelini Watches and Wonders fuarında tanıtan H. Moser & Cie., ilk kez ana salonda yer alan standıyla büyük lige katılmış oldu. Ayrıca bir yenilik daha sundu: Pump, otomatik değil kurmalı bir saat. Saati kurmak için de uğraşmaya gerek yok, turuncu düğmeye basmak yeterli. Tek bir basış, bir saatten fazla güç rezervi sağlıyor. Fakat bu modelin bir ölçeği var. Kutuplaşma, yalnızca küçük ve bağımsız kalmayı göze alanlar için lüks bir sığınak olabilir. Meylan ailesi ile Mayıs 2026 tarihli Europe Star dergisinde yapılan söyleşide CEO Edouard Meylan, lüksün kalbindeki bu kutuplaşma ekonomisini şöyle anlatıyor: “Markamızın fiyat segmentinde sadece ‘hoş’ bir saat olmak yetmez. Bir saate en az 25.000 CHF harcanacaksa, müşterilerin o ürüne gerçekten inanması gerekir. Bu durumda fikirleri kutuplaştırmak zorundasınız. Biz ne kadar kutuplaştırıcı olduysak o kadar çok sattık. İnsanlar ‘ya hep ya hiç’ diye bakıyor. Bir şeyi ya seviyor ya da nefret ediyorlar. Sevdiklerinde ise gerçekten ama gerçekten seviyorlar. (…) Sonra doğru yatırımlar, doğru zamanlama, doğru ürünler var. Streamliner bize büyük bir ivme kazandırdı. Birçok marka Royal Oak veya Nautilus tarzı lüks spor saat trendine kapıldı oysa biz tamamen farklı, benzersiz bir şey yapmak istedik ve bu da karşılığını verdi. (…) Bugün borcumuz yok ve %100 hisseye sahibiz.” Lüks, mantığın bittiği yerde başlar. H. Moser & Cie. de geniş kitlelerin ulaşamayacağı ama takip etmekten de geri duramayacağı bir “aykırı kutup” olmaya devam edecek gibi görünüyor.
Go to News Site