ToThemaOnline
Σήμερα, ανήμερα της γιορτής της μητέρας, οι βιτρίνες γεμίζουν λουλούδια και οι αρχικές σελίδες των social media κατακλύζονται από φωτογραφίες που εξυμνούν την «ιερότητα» και την αυτοθυσία του ρόλου. Πίσω όμως από τα φίλτρα και τις ευχές, κρύβεται μια καθημερινότητα που θυμίζει περισσότερο αγώνα δρόμου μετ’ εμποδίων. Η σύγχρονη γυναίκα καλείται να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην επαγγελματική καταξίωση και τη μητρότητα, με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου να επισημαίνει στο ThemaOnline ότι το πρότυπο της «αρκετά καλής μητέρας» έχει δώσει τη θέση του στην τυραννία της τελειότητας. Η παγίδα της « s uperwoman» και ο μόνιμος εσωτερικός έλεγχος Οι απαιτήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, τα όρια μεταξύ των ρόλων έχουν θολώσει και η ενοχή έχει μετατραπεί σε έναν μόνιμο εσωτερικό μηχανισμό αυτοελέγχου. Όπως εξηγεί η κ. Χριστοδούλου Θεοφίλου, σήμερα δεν λείπει η προσπάθεια, αλλά η κοινωνική επιείκεια και η θεσμική συμπόνια, γεγονός που αναγκάζει τις γυναίκες να γίνονται οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού τους. Το πρότυπο της «superwoman» αποδεικνύεται ύπουλα τοξικό, καθώς καλλιεργεί την επικίνδυνη ψευδαίσθηση ότι η εξάντληση είναι το απαραίτητο τίμημα της επιτυχίας, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στη σιωπηλή φθορά και το burnout. Mental Load: Το αόρατο βάρος που δεν «κλείνει» ποτέ Οι προσωπικές μαρτυρίες γυναικών στο ThemaOnline επιβεβαιώνουν αυτή την πνευματική πίεση, η οποία ορίζεται ως «mental load». Είναι το αόρατο βάρος του να έχεις την ευθύνη για τα πάντα: τις λίστες, τις προθεσμίες, τα ψώνια, τους γιατρούς και τις ανάγκες των άλλων πριν καν εκφραστούν. Μια εργαζόμενη μητέρα εξομολογείται ότι νιώθει πως πρέπει να τα θυμάται όλα η ίδια, καθώς αν δεν το κάνει, οι περισσότερες εκκρεμότητες απλά δεν θα γίνουν. Αυτή η διαρκής εγρήγορση σημαίνει ότι το μυαλό δεν «κλείνει» ποτέ τον διακόπτη, εξαντλώντας την ψυχή πολύ πιο βαθιά από τη σωματική κούραση. Εργασιακό περιβάλλον και η ανάγκη για πραγματική υποστήριξη Στον εργασιακό στίβο, η καθημερινότητα παραμένει απαιτητική, με τις μητέρες να νιώθουν ότι πρέπει να απολογούνται συχνά, είτε στη δουλειά επειδή είναι μητέρες, είτε στα παιδιά τους επειδή εργάζονται. Η τηλεργασία συχνά επιδεινώνει την κατάσταση, καθώς η μετάβαση από τον ρόλο του επαγγελματία σε αυτόν της μητέρας γίνεται μέσα σε δευτερόλεπτα, αυξάνοντας το στρες και την αίσθηση ότι η γυναίκα είναι «παντού και πουθενά» ταυτόχρονα. Παράλληλα, η ανάγκη για ένα πιο «family-friendly» περιβάλλον με επιπλέον άδειες για ασθένειες παιδιών παραμένει επιτακτική, καθώς η έλλειψη κατανόησης από το εργασιακό περιβάλλον παραμένει συχνό φαινόμενο. Το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα ως μάθημα ζωής Το τίμημα αυτής της υπερπροσπάθειας είναι συνήθως η θυσία του προσωπικού χρόνου. Για τις περισσότερες μητέρες, ο ελάχιστος χρόνος για τον εαυτό τους περιορίζεται σε λίγα λεπτά νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ. Όταν ρωτήθηκαν τι θα έκαναν αν είχαν 24 ώρες χωρίς καμία υποχρέωση, οι απαντήσεις ήταν αφοπλιστικά απλές: ένας περίπατος στη θάλασσα, λίγη ησυχία στη φύση, γυμναστήριο ή απλά πολλές ώρες ύπνου και ξεκούρασης στον καναπέ. Η Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου καταλήγει πως η πραγματική «συνταγή» ψυχικής υγείας για τη σημερινή ημέρα είναι η λιγότερη τελειότητα και η περισσότερη αλήθεια. Η ουσία βρίσκεται στο να είναι μια μητέρα αληθινή, που αναγνωρίζει τα όρια της, μοιράζεται το φορτίο και διεκδικεί χρόνο για την ίδια χωρίς ενοχές. Φροντίζοντας τις δικές της ανάγκες, μια μητέρα διδάσκει στο παιδί της το πιο πολύτιμο μάθημα: το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα.
Go to News Site