„Myndi aldrei senda barnið mitt í heimavist“

„Þjóðfélagið var búið að gera sér grein fyrir því að það er mikilvægt að börn læri, líkamlegum þörfum þeirra þarf að vera sinnt en það var takmarkaður skilningur á þessum tilfinningalegu þörfum,“ segir Guðbrandur Árni Ísberg sálfræðingur. Rætt er við hann í þáttunum Börnin á vistinni á Rás 1 , í umsjón Þórgunnar Oddsdóttur, sem fjalla um þann tíma þegar börn til sveita þurftu að fara ung að heiman til að stunda grunnskólanám. Guðbrandur segir að ef börn sem ekki eru komin á gelgjuskeið eiga að vera í heimavist þurfi að huga sérstaklega vel að tilfinningalegum þörfum þeirra. Á þessum tíma hafi verið lítill skilningur á kvíða. „Hugarfarið var það að það sama skyldi yfir alla ganga. Núna erum við orðin miklu meðvitaðri um það að reyna að sinna einstaklingsþörfum barna.“ Svona var bara lífið Síðustu heimavistarskólarnir störfuðu fram yfir aldamót. Eva Björk Eyþórsdóttir fæddist 1984 og var alla sína grunnskólatíð í heimavist á Hallormsstað. „Auðvitað var maður rosamikið að heiman og í burtu frá foreldrum sínum. Það kom ýmislegt upp á. Það verða alveg árekstrar og svoleiðis og þú lærðir bara að umgangast alla. Þetta var eins og stór fjölskylda og ég er voða þakklát fyrir að hafa fengið að upplifa þetta.“ Evu Björk þykir í dag ótrúlegt að hafa farið svona ung að heiman en hún hafi ekki velt því mikið fyrir sér á sínum tíma. „Svona var bara lífið. Þetta var voða fínt en ég myndi aldrei senda barnið mitt í heimavist. Ég gæti ekki ímyndað mér það sko.“ Fjallað er um heimavistir í útvarpsþáttaröðinni Börnin á vistinni. Hlusta má á þriðja og síðasta þáttinn í spilaranum hér fyrir neðan. Reynsla fólks af því að fara barnungt í heimavistarskóla er afar misjöfn. Fyrir marga var það þroskandi og skemmtileg reynsla meðan aðrir glíma enn við afleiðingar þess að hafa þurft að fara alltof snemma að heiman.

Go to News Site