شرق
من در بسیاری از موضوعات با اعضای شورای ششم شهر تهران اختلاف نظر دارم و به لحاظ سیاسی و فکری در نقطه مقابل ایشان هستم، اما در موضوع رایگانکردن حملونقل عمومی با آنها همفکر هستم و معتقدم چنین سیاستی، در صورتی که بهدرستی و با لحاظ ملاحظات کارشناسی اجرا شود، میتواند به فرهنگ ترافیک در تهران کمک کند، استفاده از خودروی شخصی را اندکی کاهش دهد و زمینه را برای جبران روند بیاعتمادی و گریز از حملونقل همگانی فراهم کند. من در بسیاری از موضوعات با اعضای شورای ششم شهر تهران اختلاف نظر دارم و به لحاظ سیاسی و فکری در نقطه مقابل ایشان هستم، اما در موضوع رایگانکردن حملونقل عمومی با آنها همفکر هستم و معتقدم چنین سیاستی، در صورتی که بهدرستی و با لحاظ ملاحظات کارشناسی اجرا شود، میتواند به فرهنگ ترافیک در تهران کمک کند، استفاده از خودروی شخصی را اندکی کاهش دهد و زمینه را برای جبران روند بیاعتمادی و گریز از حملونقل همگانی فراهم کند. برای اینکه توضیح دهم چرا مدافع رایگانشدن حملونقل عمومی در شرایط فعلی هستم، چند نکته را یادآور میشوم، اما ابتدا تأکید کنم که این حرف، بدیع و جدید و مخصوص امروز نیست و حداقل خود من از سال ۱۴۰۰ چند مقاله و یادداشت در اینباره نوشتهام. همچنین تأکید میکنم که رایگانشدن دسترسی به حملونقل عمومی قرار نیست حلال همه مشکلات باشد و مشخصا این تدبیر میخواهد «مسئله دوم» را حل کند. مسئله اول حملونقل عمومی در تهران و دیگر کلانشهرهای ایران، تأمین ناوگان جدید و نوسازی آن یا بهسازی ناوگان موجود است که راهحلها و تدابیر متفاوتی میطلبد. رایگانکردن قرار است مسئله دوم را حل کند؛ مسئله دوم، نبود رغبت و ترجیح در ارتباط با حملونقل عمومی است. اما چرا این مسئله پدید آمده؟
Go to News Site