شرق
هنگامی که صحبت از ارتباط سینما و ترامپ میشود، قبل از هر نکته به یاد برخی فیلمهایی میافتیم که او سالها قبل در آنها نقشهایی کوتاه ایفا کرده است؛ مهرزاد دانش: هنگامی که صحبت از ارتباط سینما و ترامپ میشود، قبل از هر نکته به یاد برخی فیلمهایی میافتیم که او سالها قبل در آنها نقشهایی کوتاه ایفا کرده است؛ فیلمهایی مانند «تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک» (۱۹۹۲) که مشهورترین حضور ترامپ در سینماست و در این فیلم، حضورش محدود به نمایی است که پسربچه شخصیت اصلی داستان در لابی هتل پلازا از او (که در آن زمان مالک هتل بود) آدرسی را میپرسد! در فیلم «زولندر» (۲۰۰۱) او در آن به همراه همسرش ملانیا، در نقش خودش روی فرش قرمز ظاهر میشود و در مصاحبهای کوتاه از شخصیت اصلی تعریف میکند. در فیلم «شیطونهای کوچولو» (۱۹۹۴) که در آن استثنائا در نقش خودش نیست و نقش پدر یکی از شخصیتهای ثروتمند و مغرور را بازی میکند، در تماسی تلفنی به پسرش میگوید: تو بهترین پسری هستی که پول میتونه بخره! در فیلم «مهلت دوهفتهای» (۲۰۰۲) باز در نقش خودش ظاهر میشود که در یک میهمانی با شخصیت اصلی داستان خوشوبش میکند. از همه جالبتر نقشآفرینی او در فیلم «ارواح نمیتوانند این کار را انجام دهند» (۱۹۸۹) بود که برای آن برنده جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر مکمل هم شد! او در این فیلم در یک جلسه کاری به شخصیت اصلی مشاوره اقتصادی میدهد. در واقع ترامپ پیش از ورود به دنیای سیاست، حضوری سطحی در فرهنگ عامه داشت و در فیلمها و سریالهای متعددی به عنوان نماد یک میلیاردر نیویورکی ظاهر میشد. او معمولا در ازای اجازه فیلمبرداری در املاکش مانند هتل پلازا، شرط میکرد که نقش کوتاهی هم به او داده شود. همین کارنامه، نگاه ترامپ را به حوزههای فرهنگ و سینما به خوبی بروز میدهد؛ نگاهی که کاملا متفاوت از بینش رؤسای جمهوریای مانند اوباما به این عرصههاست. اوباما آگاهانه تلاش میکرد خود را به عنوان یک مخاطب حرفهای فرهنگ نشان دهد. فهرستهای تاپتن سالانه او شامل کتاب، فیلم و موسیقی، صرفا یک جور سرگرمی نبودند و نوعی سیاستورزی اجتماعی محسوب میشدند. در این فهرستها، معمولا کتابهای فلسفی، رمانهای نویسندگان غیرآمریکایی و موسیقیهای سبکهای مختلف، از جاز و بلوز تا هیپهاپ مدرن دیده میشود که حاکی از تمایل به برقراری پیوند بین سیاست و بدنه روشنفکری/ هنری جهان است. اوباما حتی پس از دوران ریاستجمهوریاش، با تأسیس یک شرکت تهیهکنندگی، وارد دنیای تولید فیلم شد و مستندهایی مثل American Factory را تهیه کرد که به مسائل اجتماعی و طبقه کارگر میپرداخت. اما ترامپ برخلاف اوباما، در نقش یک جور ستاره فرهنگ عامه خود را نمایش میداد. او محصول دنیای رسانههای تودهپسند است و برایش، هنر ابزاری جهت تقویت برند شخصیاش به عنوان یک میلیاردر همواره پیروز به شمار میآید. برای همین هم او معمولا نقش خودش را بازی میکرد. در حوزه کتاب هم همینطور است. مثلا اوباما معمولا کتابهایی را معرفی میکند که به چالشهای فکری، تاریخ و هویت میپردازند. اما ترامپ بهندرت لیست کتاب معرفی میکند و اگر کتابی را تحسین کند، معمولا یا نوشته خودش است (مثل هنر معامله) یا آثاری است که توسط دوستان سیاسی و مجریان فاکسنیوز در مدح او یا در نقد مخالفانش نوشته شده است!
Go to News Site