Sigmalive
«Κάθε φορά που πιάνω την κιθάρα μου παίζω κλίμακες που φτιάχτηκαν από τους προγόνους σας. Η μουσική θεωρία δημιουργήθηκε εδώ στην Αθήνα από τον Πυθαγόρα». Η φράση αυτή του κιθαρίστα των Metallica, Kirk Hammett, άξιζε περισσότερο από κάθε σόλο της ιστορικής 9ης Μαΐου στην Αθήνα. Σχηματικά, θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και ως μια ιδιότυπη «Ημέρα Νίκης» και αναγνώρισης του ελληνικού μουσικού πολιτισμού από ένα συγκρότημα παγκόσμιας ακτινοβολίας. Πόσοι όμως από τους 80 χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν στην συναυλία του ΟΑΚΑ γνώριζαν την «απόκρυφη» σχέση του Πυθαγόρα με τη μουσική; Πόσοι, άραγε, από τους influencers που ανέβασαν stories και βίντεο γνωρίζουν πραγματικά την ιστορία και το μουσικό εκτόπισμα του συγκροτήματος; Πέρα από την αναφορά στον Πυθαγόρα, δικαίως τα ΜΜΕ στάθηκαν και στο συμβολικό medley Ζορμπά–Τρύπες που έπαιξε το συγκρότημα δίπλα στα δικά του τραγούδια. Για την ιστορία, ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης κυκλοφόρησε τον Ζορμπά στα μέσα της δεκαετίας του ’60, την ίδια περίοδο του μεγάλου «Big Bang» της heavy metal μουσικής. Εκείνης που εδραίωσε η «Αγία Τριάδα» του είδους, Led Zeppelin, Deep Purple και Black Sabbath, οι μεγάλοι πρόδρομοι και εμπνευστές των Metallica. Μουσικό γέννημα της οργής, η heavy metal πυρακτώθηκε στα καμίνια της βιομηχανικής Δύσης. Γεννήθηκε μέσα σε κοινωνική πίεση, μεταπολεμική αβεβαιότητα και θρησκευτική αμφισβήτηση. Ο σκοτεινός ρεαλισμός των μεταλλάδων υπήρξε, κατά μία έννοια, η αντίδραση στην πολύχρωμη ουτοπία και την αισιοδοξία των χίπηδων. Η metal υπήρξε ο μεγάλος πνευματικός επαναστάτης που ήρθε να αμφισβητήσει το πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό σύστημα. «Kill ’Em All» τιτλοφορήθηκε το παρθενικό άλμπουμ των Metallica το 1983, με τους James Hetfield, Lars Ulrich, Kirk Hammett και τον αδικοχαμένο Cliff Burton να αποτελούν τους «Τέσσερις Καβαλάρηδες» της μεταλλικής αποκάλυψης. Ακριβώς μία δεκαετία αργότερα, το 1993, οι Metallica έδιναν το πρώτο ιστορικό ελληνικό τους ραντεβού. Ήταν την ίδια χρονιά που οι Τρύπες τραγουδούσαν το «Δεν Χωράς Πουθενά». Μέχρι τότε, οι Metallica είχαν ήδη κυκλοφορήσει τα σπουδαιότερα άλμπουμ και τα σημαντικότερα μουσικά τους διαμάντια. Από το μελαγχολικό Fade to Black και τις Καμπάνες τους Χεμινγουέι στο Ride the Lightning (1984), μέχρι τους τάφους της ηρωίνης και το Σανατόριο του Master of Puppets (1986), το αντιπολεμικό One του ...And Justice for All (1988), αλλά και την αιώνια μπαλάντα Nothing Else Matters μαζί με την υπαρξιακή εξομολόγηση του The Unforgiven στο αξεπέραστο Metallica. Τον Σεπτέμβριο του 1991, οι Metallica έδωσαν ίσως τη σημαντικότερη συναυλία στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Μπροστά σε περισσότερο από μισό εκατομμύριο ανθρώπους, τραγούδησαν πάνω στο κουφάρι της Σοβιετικής Ένωσης. Εκείνη τη νύχτα, η Δύση μπήκε στη Ρωσία όχι με τανκς αλλά με ηλεκτρικές κιθάρες. Τραγουδώντας ενόπιων των Ρώσων το Harvester of Sorrow, ο Τζέιμς Χέτφιλντ άγγιζε μουσικά τον Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας (Holodomor), προϊόν της απάνθρωπης σταλινικής κολεκτιβοποίησης. “Sad but true”. Η βουνοκορφή της δόξας για τους Metallica είχε ήδη κατακτηθεί. Κλασικά υπήρξαν τα πέντε πρώτα άλμπουμ. Μετά ακολούθησε κυρίως μια εποχή επαναλήψεων και άστοχων πειραματισμών. Ό,τι υπήρξε η ελληνική φιλοσοφία μετά τον Αριστοτέλη, έγιναν κατ’ αναλογίαν και οι Metallica μετά το Black Album, με εξαίρεση το ιδιαίτερο αριστούργημα S&M. Όπως μετά τον Αριστοτέλη η φιλοσοφία μετατοπίστηκε από την αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου προς την αναζήτηση τρόπου ζωής, έτσι και στους Metallica επήλθε μια μουσική γήρανση, με επαναλήψεις χωρίς μεγαλείο. “But the memory remains”… Μπορεί να μας άφησαν ακόμη κάποια σπουδαία τραγούδια, όμως σε σχέση με τους γιγάντιους αστέρες του παρελθόντος μοιάζουν πλέον περισσότερο με αστέρες νετρονίων. Η παλιά τους αίγλη σώζεται στο ακέραιο σε κάθε συναυλία όπως και αυτη της Αθήνας όπου ξυπνούν σαν παλιό ηφαίστειο που βρυχάται. Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δεν μειώνει το μέγεθος και την αξία τους. Μαζί με τους Iron Maiden και Judas Priest αποτελούν τους «Τρεις Ιεράρχες» της metal σκηνής. Θα παραμένουν για πάντα η ανεξίτηλη υπόμνηση της εφηβικής μας επανάστασης και το μουσικό καταφύγιο της ιερής μας οργής. Από τα μαυροφορεμένα μαλλιαρά σχολιαρόπαιδα που άκουγαν Metallica σε βινύλια, κασέτες, CD ή mp3 στο.... Napster, μέχρι τη σημερινή νεολαίακαι που τους έμαθε σε YouTube, Spotify και Instagram και κάποιους posers, wannabes και trend followers, η ουσία παραμένει η ίδια: ““Forever trusting who we are… and nothing else matters”
Go to News Site