رفتار ارباب رعیتی با معلمان مدارس خصوصی/ به امید قبولی در گزینش، تن به استثمار می‌دهیم!

در حالی که کمبود معلم در مدارس دولتی بیداد می‌کند، سیاستِ دولت در محدودسازیِ استخدام، نیروی کار متخصص را به سوی مدارس خصوصی سوق داده است. این گزارش روایتِ معلمانی است که برای کسبِ امتیازِ سوابق آموزشی، در قامتِ «کارگرِ ارزان» به خدمتِ بنگاه‌های اقتصادی درآمده‌اند تا بارِ سنگینِ یک نظام آموزشیِ طبقاتی را به دوش بکشند. به گزارش خبرنگار ایلنا؛ دهه‌ی هفتاد شمسی، نقطه‌ی آغاز یک دگردیسی بی‌صدا در نظام آموزشی ایران بود؛ روزگاری که دولتمردان با شعار پرطمطراق «تنوع‌بخشی» و ایجاد فرصت برای آموزش برتر، پای مناسبات بازار را به حوزه آموزش کشور باز کردند. آنچه در ابتدا به عنوان یک «کمک‌حال» برای دولت معرفی می‌شد، به سرعت همچون ویروسی در کالبد نظام آموزشی کشور ریشه دواند اما این سکه روی دیگری هم داشت: هرچه دیوارهای مدارس خصوصی بلندتر و پرزرق‌وبرق‌تر شد، سقف مدارس دولتی کوتاه‌تر شد، رمق‌شان گرفته شد و سفره‌ی بودجه‌شان آب رفت. امروز، آموزش نه یک حق همگانی و بی‌دریغ  که به یک «کالای لوکس» بدل شده است. آموزش برای فرزندان طبقه‌ی کارگر، تجسم عینیِ یک رقابتِ تلخ و نابرابر است. آن‌ها که با دستمزدهای ناچیز پدران‌شان، رویای صندلی‌های دانشگاه‌های برتر را در سر می‌پرورانند، با سدی سیستماتیک مواجه‌اند؛ عبور از این سد، یا نیازمند پرداختِ هزینه‌های کمرشکن مدارس خاص است، یا به قیمتِ فرسودگی در نبردی نابرابر تمام می‌شود؛ آمارهای کنکور نشان می‌دهد مسیر پیشرفتِ فرزندان کارگران مسدود شده است.

Go to News Site