Sigmalive
Σε μια κυπριακή εφημερίδα της 12ης Μαΐου 1964 δημοσιεύθηκε απόσπασμα επιστολής μιας 17χρονης μαθήτριας από τη Λευκωσία προς φίλη της στον Καναδά. Το όνομά της: Χριστίνα Οικονομίδου. Το γράμμα, που είχε ήδη δημοσιευθεί σε καναδική εφημερίδα του Τορόντο, δεν ήταν ένα συνηθισμένο νεανικό γράμμα. Ήταν μια ζωντανή μαρτυρία από την Κύπρο των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963–64. Η νεαρή Χριστίνα περιέγραφε την καθημερινότητα μιας οικογένειας μέσα στην κρίση: τον πατέρα της να εργάζεται την ημέρα και να βγαίνει τη νύχτα σε περιπολίες, τον φόβο των επιθέσεων, τις νύχτες αϋπνίας, τις μετακινήσεις συγγενών για ασφάλεια, ακόμη και το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου πήγαινε τα Σάββατα για να βοηθήσει στην περίθαλψη τραυματιών. Μέσα στις γραμμές της, όμως, υπήρχε και κάτι άλλο: η ανάγκη ενός κοριτσιού να εξηγήσει σε μια φίλη μακριά τι πραγματικά συνέβαινε στον τόπο της. Το πρωί, ο υποφαινόμενος ανάρτησε το απόκομμα στην ομάδα Facebook «Η Λευκωσία του Χτες – Yesteryears of Nicosia – Lefkoşa’nın Geçmiş Yılları», περισσότερο ως ιστορική απορία παρά με πραγματική προσδοκία αποτελέσματος. Το ερώτημα ήταν απλό: Ποια ήταν η Χριστίνα Οικονομίδου; Τη γνωρίζει κάποιος; Αυτό που ακολούθησε ήταν σχεδόν απρόσμενο. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Μαρία Λάμπρου Γεροσίμου είδε την ανάρτηση, αναγνώρισε το όνομα και επικοινώνησε με μια Χριστίνα Οικονομίδου που γνώριζε. Το μήνυμα που έστειλε ήταν λιτό αλλά καθοριστικό: «Είδα τη δημοσίευσή σας και επειδή γνωρίζω μια Χριστίνα Οικονομίδου, επικοινώνησα μαζί της και η απάντησή της ήταν ότι είναι αυτή που έγραψε την επιστολή. Είναι η μητέρα του νυν Δημάρχου Λευκωσίας, Χαράλαμπου Προύντζου». Λίγο αργότερα, ήρθε η επιβεβαίωση από την ίδια. Κάτω από την ανάρτηση εμφανίστηκε το σχόλιο: «Ναι, εγώ είμαι. Χριστίνα Προύντζου τώρα. Έψαξα να βρω τη φίλη μου μετά τις φασαρίες αλλά δεν τα κατάφερα». Σε μία πρόταση, εξήντα χρόνια μνήμης συμπυκνώθηκαν. Η 17χρονη κοπέλα της επιστολής βρέθηκε. Σήμερα είναι η Χριστίνα Προύντζου, αλλά και ίσως καθόλου τυχαία καθηγήτρια Αγγλικών. Σε τηλεφωνική μας συνομιλία, μου εξήγησε κάτι που προσθέτει μια σχεδόν ποιητική διάσταση στην ιστορία: η αλληλογραφία με τον Καναδά δεν ήταν προσωπική πρωτοβουλία, αλλά προτροπή του καθηγητή Αγγλικών της. Οι μαθητές ενθαρρύνονταν να αποκτούν αλληλογραφία με ανθρώπους στο εξωτερικό, ώστε να αναπτύσσουν τον γραπτό λόγο, τη γλωσσική τους κατάρτιση και την επαφή τους με τον κόσμο. Σε μια εποχή χωρίς διαδίκτυο, χωρίς ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και χωρίς άμεση επικοινωνία, ένα γράμμα μπορούσε να λειτουργήσει ως μάθημα, φιλία και παράθυρο προς μια άλλη πραγματικότητα. Η ιστορία όμως δεν έκλεισε ακόμη. Γιατί υπάρχει ακόμη ένα πρόσωπο που λείπει από αυτή τη μικρή ανθρώπινη αφήγηση της ιστορίας: Η φίλη στον Καναδά. Η νεαρή γυναίκα στην οποία έγραφε η Χριστίνα το 1964 η Τζορτζίνα Πρίτσαρντ, τότε 20 ετών στο Τορόντο δεν έχει ακόμη εντοπιστεί. Και ίσως αυτό να είναι το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που, απρόσμενα, άνοιξε ξανά μετά από έξι δεκαετίες. Κρίστοφερ Πιτσιλλίδης Ιστοριοδίφης της Συλλογικής Μνήμης του Εφημεριδικού Τύπου
Go to News Site