iefimerida
Η επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο ήταν μια προσεκτικά σκηνοθετημένη εικόνα επαναπροσέγγισης, αλλά δεν κρύβει την πραγματικότητα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας. Οι δύο ηγέτες παρουσιάστηκαν ως παλιοί γνωστοί που επανενώνονται σε κλίμα διπλωματικής προσέγγισης, με αποκορύφωμα μια ιδιωτική ξενάγηση στο Ζονγκνανχάι, τον αυστηρά φυλασσόμενο πυρήνα της κινεζικής εξουσίας, του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Όλες οι εικόνες όμως, από το υ περπολυτελές δείπνο, τις προπόσεις , μέχρι τον περίπατο στους εντωπσιακούς κήπους και τα δώρα, δεν μπόρεσαν να «αψηφήσουν την βαρύτητα» γράφει χαρακτηριστικά το Axios, θέλοντας να υπερτονίσει ως νομοτελειακή την αντιπαλότητα μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Η πραγματικότητα πίσω από τις φιλοφρονήσεις Το Axios επιμένει ότι όλη αυτή η εικόνα της επίσκεψης λειτουργεί σχεδόν σαν πολιτικό θέατρο. Πίσω από τις χειραψίες και τις φιλοφρονήσεις, η θεμελιώδης δυναμική των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας δεν έχει αλλάξει. Αντί για σύγκλιση, οι δομές ισχύος, οι οικονομικές πολιτικές και οι στρατηγικές ασφάλειας συνεχίζουν να σπρώχνουν τις δύο χώρες σε μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους. Η γεωπολιτική και οικονομική πραγματικότητα, νομοτελειακά φέρνει σε αντίθεση τις δύο χώρες, κατά μία ένοια όπως έ θεσε με κυνικό τρόπο ο Θουκυδίδης την πραγματικότητα της σύγκρουσης Αθήνας-Σπάρτης στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Σύμφωνα με το Axios, η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου χαρακτηρίστηκε από μια έντονη αντίφαση καθώς, δημόσια προβλήθηκε μια εικόνα συνεργασίας και φιλοφρονήσεων, ενώ στο παρασκήνιο συνεχίζεται ένας βαθύς και πολυεπίπεδος ανταγωνισμός που δεν δείχνει να κοπάζει. Ο Τραμπ εμφανίστηκε να επιδιώκει μια νέα φάση στενότερων οικονομικών σχέσεων, όμως αυτή η κατεύθυνση συγκρούεται με μια δεκαετή πορεία αποσύνδεσης που έχει πλέον παγιωθεί ως πολιτική πραγματικότητα και στις δύο πλευρές του Ειρηνικού. Το Axios υπογραμμίζει ότι οι εντάσεις δεν είναι συγκυριακές αλλά δομικές. Οι ΗΠΑ έχουν ενισχύσει τους περιορισμούς στις κινεζικές επενδύσεις και την τεχνολογική πρόσβαση, ενώ η Κίνα απαντά με δικές της στρατηγικές αυτάρκειας και ελέγχου κρίσιμων πόρων. Σε αυτό το πλαίσιο, η σύνοδος δεν αλλάζει την κατεύθυνση, απλώς προσωρινά την «μαλακώνει» επικοινωνιακά. Στο επίκεντρο της συνάντησης βρέθηκαν εμπορικές και οικονομικές ανακοινώσεις που παρουσιάστηκαν ως σημαντικές, αλλά σύμφωνα με το Axios είναι περισσότερο επαναδιατύπωση υπαρχουσών ισορροπιών παρά νέα αρχιτεκτονική σχέσεων. Η φερόμενη συμφωνία γοα αγορά 200 αεροσκαφών Boeing από την Κίνα, οι δεσμεύσεις για αμερικανικά αγροτικά προϊόντα ύψους περίπου 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως και η συζήτηση για ένα ευρύτερο εμπορικό πλαίσιο 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων παρουσιάζονται ως εντυπωσιακά νούμερα, όμως το Axios δεν τα βλέπει ως ουσιαστική μεταβολή της εμπορικής ισορροπίας. «Ενώ δύο οι ηγέτες συμπεριφέρονται ευγενικά, οι κυβερνήσεις τους εργάζονται πυρετωδώς στο παρασκήνιο για να μειώσουν την αλληλεξάρτησή τους», σε οικονομικό και τεχνολογικό επίπεσο σημειώνει χαρακτηριστικά το αμερικανικό δημοσίευμα, υπογραμμίζοντας ότι «προΐστανται της πιο επικίνδυνης αντιπαλότητας στον κόσμο,επιδεικνύοντας μια φιλία που καμία από τις κυβερνήσεις τους δεν φαίνεται διατεθειμένη να διατηρήσει». Χωρίς σαφείς δεσμεύσεις για το Ιράν Ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία των συνομιλιών ήταν ο ρόλος της Κίνας στο Ιράν και η ευρύτερη ενεργειακή και στρατιωτική του διάσταση. Ο Τραμπ υποστήριξε ότι ο Σι διαβεβαίωσε πως η Κίνα δεν θα προμηθεύσει το Ιράν με στρατιωτικό εξοπλισμό, την ίδια στιγμή όμως παραδέχθηκε ότι το Πεκίνο συνεχίζει να αγοράζει σημαντικές ποσότητες ιρανικού πετρελαίου και δεν θέλει να διακοπεί αυτή η σχέση. Το Axios επισημαίνει εδώ μια χαρακτηριστική ασάφεια με την έννοια ότι ακόμη και αν υπήρξαν διπλωματικές διαβεβαιώσεις, δεν υπάρχει καμία ένδειξη αλλαγής στρατηγικής από την Κίνα. Η εικόνα που προκύπτει είναι ότι το Ιράν λειτουργεί περισσότερο ως πεδίο συμβολικής διαπραγμάτευσης παρά ως τομέας πραγματικής συμφωνίας. Το CNN για τα «κεκτημένα» από την επίσκεψη στην Κίνα Σύμφωνα με την ανάλυση του CNN, οι προσδοκίες ότι η σύνοδος θα μπορούσε να οδηγήσει σε ουσιαστική κινεζική συμβολή σε κρίσιμα διεθνή ζητήματα, όπως η σύγκρουση με το Ιράν, δεν επιβεβαιώθηκαν. Το CNN σημειώνει ότι παρότι υπήρξαν δημόσιες δηλώσεις περί πιθανής συνεργασίας και μεσολάβησης, στην πράξη το Πεκίνο δεν φαίνεται να έχει μεταβάλει τη στάση του. Η Κίνα συνεχίζει να διατηρεί στενούς ενεργειακούς και διπλωματικούς δεσμούς με το Ιράν, ενώ παράλληλα προβάλλει τον εαυτό της ως δύναμη σταθερότητας χωρίς να εμπλέκεται ενεργά στις αμερικανικές πρωτοβουλίες. Επιπλέον, οι επίσημες ανακοινώσεις από τον Λευκό Οίκο για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και την αποτροπή ιρανικών πυρηνικών φιλοδοξιών δεν συνοδεύτηκαν από σαφείς κινεζικές δεσμεύσεις. Συνολικά, το CNN καταλήγει ότι τα «κεκτημένα» της επίσκεψης είναι περισσότερο επικοινωνιακά παρά ουσιαστικά. Η εικόνα που αναζητά το Πεκίνο Η Washington Post δίνει μια ακόμη πιο κριτική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ προσήλθε στη σύνοδο χωρίς σαφές στρατηγικό πλαίσιο και αποχώρησε χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή απτά αποτελέσματα. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η εικόνα της συνόδου χαρακτηρίστηκε από υψηλή διπλωματική θεατρικότητα αλλά χαμηλή ουσιαστική απόδοση. Παρά τις δηλώσεις περί «ιστορικής στιγμής» και νέας εποχής στις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, δεν προέκυψε καμία σημαντική πρόοδος. Υπογραμμίζει επίσης ότι η ιδέα ενός «G-2», δηλαδή ενός κόσμου που καθορίζεται από δύο ισότιμες υπερδυνάμεις, εξυπηρετεί περισσότερο συμβολικές και πολιτικές ανάγκες παρά την πραγματική δυναμική των σχέσεων. Η Κίνα, σύμφωνα με την ανάλυση, αξιοποιεί τέτοιες στιγμές για να ενισχύσει την εικόνα της ως ισότιμου παγκόσμιου πόλου ισχύος, ακόμη κι αν οι πραγματικές διαπραγματεύσεις δεν παράγουν ουσιαστική σύγκλιση. Ο Τραμπ «μέτρησε» τον Σι Σε μια πιο ψύχραιμη παρατήρηση των όσων είδαμε, ο Τραμπ αναχώρησε από το Πεκίνο, επιδεικνύοντας μια πιο προσεκτική προσέγγιση και με λεπτόπτερους χειρισμούς απότι συνηθίζει, αντιλαμβανόμενος ποιον έχει απέναντί του. Δεν είναι σαφές τι επιδίωκε να κερδίσει από την επίσκεψη ο Αμερικανός πρόεδρος. Είναι απίθανο να επιδίωκε κάτι περισσότερο από μια θετικότερη προσέγγιση μεταξύ των χωρών, οι οποίες παραμένουν σε τροχιά σκληρού ανταγωνισμού, παρά το θετικό κλίμα μεταξύ των δύο ηγετών και αυτό είναι γνωστό και στους δύο. Μπορεί ο Τραμπ τελικά να ήθελε απλώς να «μετρήσει» τον Σι, να δει τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο Κινέζος ηγέτης, όπως συχνά κάνουν οι επιχειρηματίες στις προκαταρκτικές τους επαφές ενόψει επιχειρηματικών ντιλ, γνωρίζοντας ακριβώς ποια είναι η πραγματικότητα στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, παρά τις ωραίες εικόνες και τις θερμές χειρονομίες. Το αν πέτυχε να μάθει όσα χρειάζεται ο Αμερικανός πρόεδρος παραμένει ακόμη άγνωστο, όπως επίσης άγνωστο παραμένει τι συζητήθηκε πίσω από τις κάμερες. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr Η επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο ήταν μια προσεκτικά σκηνοθετημένη εικόνα επαναπροσέγγισης, αλλά δεν κρύβει την πραγματικότητα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας. Οι δύο ηγέτες παρουσιάστηκαν ως παλιοί γνωστοί που επανενώνονται σε κλίμα διπλωματικής προσέγγισης, με αποκορύφωμα μια ιδιωτική ξενάγηση στο Ζονγκνανχάι, τον αυστηρά φυλασσόμενο πυρήνα της κινεζικής εξουσίας, του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Όλες οι εικόνες όμως, από το υ περπολυτελές δείπνο, τις προπόσεις , μέχρι τον περίπατο στους εντωπσιακούς κήπους και τα δώρα, δεν μπόρεσαν να «αψηφήσουν την βαρύτητα» γράφει χαρακτηριστικά το Axios, θέλοντας να υπερτονίσει ως νομοτελειακή την αντιπαλότητα μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Η πραγματικότητα πίσω από τις φιλοφρονήσεις Το Axios επιμένει ότι όλη αυτή η εικόνα της επίσκεψης λειτουργεί σχεδόν σαν πολιτικό θέατρο. Πίσω από τις χειραψίες και τις φιλοφρονήσεις, η θεμελιώδης δυναμική των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας δεν έχει αλλάξει. Αντί για σύγκλιση, οι δομές ισχύος, οι οικονομικές πολιτικές και οι στρατηγικές ασφάλειας συνεχίζουν να σπρώχνουν τις δύο χώρες σε μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους. Η γεωπολιτική και οικονομική πραγματικότητα, νομοτελειακά φέρνει σε αντίθεση τις δύο χώρες, κατά μία ένοια όπως έ θεσε με κυνικό τρόπο ο Θουκυδίδης την πραγματικότητα της σύγκρουσης Αθήνας-Σπάρτης στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Σύμφωνα με το Axios, η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου χαρακτηρίστηκε από μια έντονη αντίφαση καθώς, δημόσια προβλήθηκε μια εικόνα συνεργασίας και φιλοφρονήσεων, ενώ στο παρασκήνιο συνεχίζεται ένας βαθύς και πολυεπίπεδος ανταγωνισμός που δεν δείχνει να κοπάζει. Ο Τραμπ εμφανίστηκε να επιδιώκει μια νέα φάση στενότερων οικονομικών σχέσεων, όμως αυτή η κατεύθυνση συγκρούεται με μια δεκαετή πορεία αποσύνδεσης που έχει πλέον παγιωθεί ως πολιτική πραγματικότητα και στις δύο πλευρές του Ειρηνικού. Το Axios υπογραμμίζει ότι οι εντάσεις δεν είναι συγκυριακές αλλά δομικές. Οι ΗΠΑ έχουν ενισχύσει τους περιορισμούς στις κινεζικές επενδύσεις και την τεχνολογική πρόσβαση, ενώ η Κίνα απαντά με δικές της στρατηγικές αυτάρκειας και ελέγχου κρίσιμων πόρων. Σε αυτό το πλαίσιο, η σύνοδος δεν αλλάζει την κατεύθυνση, απλώς προσωρινά την «μαλακώνει» επικοινωνιακά. Στο επίκεντρο της συνάντησης βρέθηκαν εμπορικές και οικονομικές ανακοινώσεις που παρουσιάστηκαν ως σημαντικές, αλλά σύμφωνα με το Axios είναι περισσότερο επαναδιατύπωση υπαρχουσών ισορροπιών παρά νέα αρχιτεκτονική σχέσεων. Η φερόμενη συμφωνία γοα αγορά 200 αεροσκαφών Boeing από την Κίνα, οι δεσμεύσεις για αμερικανικά αγροτικά προϊόντα ύψους περίπου 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως και η συζήτηση για ένα ευρύτερο εμπορικό πλαίσιο 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων παρουσιάζονται ως εντυπωσιακά νούμερα, όμως το Axios δεν τα βλέπει ως ουσιαστική μεταβολή της εμπορικής ισορροπίας. «Ενώ δύο οι ηγέτες συμπεριφέρονται ευγενικά, οι κυβερνήσεις τους εργάζονται πυρετωδώς στο παρασκήνιο για να μειώσουν την αλληλεξάρτησή τους», σε οικονομικό και τεχνολογικό επίπεσο σημειώνει χαρακτηριστικά το αμερικανικό δημοσίευμα, υπογραμμίζοντας ότι «προΐστανται της πιο επικίνδυνης αντιπαλότητας στον κόσμο,επιδεικνύοντας μια φιλία που καμία από τις κυβερνήσεις τους δεν φαίνεται διατεθειμένη να διατηρήσει». Χωρίς σαφείς δεσμεύσεις για το Ιράν Ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία των συνομιλιών ήταν ο ρόλος της Κίνας στο Ιράν και η ευρύτερη ενεργειακή και στρατιωτική του διάσταση. Ο Τραμπ υποστήριξε ότι ο Σι διαβεβαίωσε πως η Κίνα δεν θα προμηθεύσει το Ιράν με στρατιωτικό εξοπλισμό, την ίδια στιγμή όμως παραδέχθηκε ότι το Πεκίνο συνεχίζει να αγοράζει σημαντικές ποσότητες ιρανικού πετρελαίου και δεν θέλει να διακοπεί αυτή η σχέση. Το Axios επισημαίνει εδώ μια χαρακτηριστική ασάφεια με την έννοια ότι ακόμη και αν υπήρξαν διπλωματικές διαβεβαιώσεις, δεν υπάρχει καμία ένδειξη αλλαγής στρατηγικής από την Κίνα. Η εικόνα που προκύπτει είναι ότι το Ιράν λειτουργεί περισσότερο ως πεδίο συμβολικής διαπραγμάτευσης παρά ως τομέας πραγματικής συμφωνίας. Το CNN για τα «κεκτημένα» από την επίσκεψη στην Κίνα Σύμφωνα με την ανάλυση του CNN, οι προσδοκίες ότι η σύνοδος θα μπορούσε να οδηγήσει σε ουσιαστική κινεζική συμβολή σε κρίσιμα διεθνή ζητήματα, όπως η σύγκρουση με το Ιράν, δεν επιβεβαιώθηκαν. Το CNN σημειώνει ότι παρότι υπήρξαν δημόσιες δηλώσεις περί πιθανής συνεργασίας και μεσολάβησης, στην πράξη το Πεκίνο δεν φαίνεται να έχει μεταβάλει τη στάση του. Η Κίνα συνεχίζει να διατηρεί στενούς ενεργειακούς και διπλωματικούς δεσμούς με το Ιράν, ενώ παράλληλα προβάλλει τον εαυτό της ως δύναμη σταθερότητας χωρίς να εμπλέκεται ενεργά στις αμερικανικές πρωτοβουλίες. Επιπλέον, οι επίσημες ανακοινώσεις από τον Λευκό Οίκο για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και την αποτροπή ιρανικών πυρηνικών φιλοδοξιών δεν συνοδεύτηκαν από σαφείς κινεζικές δεσμεύσεις. Συνολικά, το CNN καταλήγει ότι τα «κεκτημένα» της επίσκεψης είναι περισσότερο επικοινωνιακά παρά ουσιαστικά. Η εικόνα που αναζητά το Πεκίνο Η Washington Post δίνει μια ακόμη πιο κριτική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ προσήλθε στη σύνοδο χωρίς σαφές στρατηγικό πλαίσιο και αποχώρησε χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή απτά αποτελέσματα. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η εικόνα της συνόδου χαρακτηρίστηκε από υψηλή διπλωματική θεατρικότητα αλλά χαμηλή ουσιαστική απόδοση. Παρά τις δηλώσεις περί «ιστορικής στιγμής» και νέας εποχής στις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, δεν προέκυψε καμία σημαντική πρόοδος. Υπογραμμίζει επίσης ότι η ιδέα ενός «G-2», δηλαδή ενός κόσμου που καθορίζεται από δύο ισότιμες υπερδυνάμεις, εξυπηρετεί περισσότερο συμβολικές και πολιτικές ανάγκες παρά την πραγματική δυναμική των σχέσεων. Η Κίνα, σύμφωνα με την ανάλυση, αξιοποιεί τέτοιες στιγμές για να ενισχύσει την εικόνα της ως ισότιμου παγκόσμιου πόλου ισχύος, ακόμη κι αν οι πραγματικές διαπραγματεύσεις δεν παράγουν ουσιαστική σύγκλιση. Ο Τραμπ «μέτρησε» τον Σι Σε μια πιο ψύχραιμη παρατήρηση των όσων είδαμε, ο Τραμπ αναχώρησε από το Πεκίνο, επιδεικνύοντας μια πιο προσεκτική προσέγγιση και με λεπτόπτερους χειρισμούς απότι συνηθίζει, αντιλαμβανόμενος ποιον έχει απέναντί του. Δεν είναι σαφές τι επιδίωκε να κερδίσει από την επίσκεψη ο Αμερικανός πρόεδρος. Είναι απίθανο να επιδίωκε κάτι περισσότερο από μια θετικότερη προσέγγιση μεταξύ των χωρών, οι οποίες παραμένουν σε τροχιά σκληρού ανταγωνισμού, παρά το θετικό κλίμα μεταξύ των δύο ηγετών και αυτό είναι γνωστό και στους δύο. Μπορεί ο Τραμπ τελικά να ήθελε απλώς να «μετρήσει» τον Σι, να δει τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο Κινέζος ηγέτης, όπως συχνά κάνουν οι επιχειρηματίες στις προκαταρκτικές τους επαφές ενόψει επιχειρηματικών ντιλ, γνωρίζοντας ακριβώς ποια είναι η πραγματικότητα στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, παρά τις ωραίες εικόνες και τις θερμές χειρονομίες. Το αν πέτυχε να μάθει όσα χρειάζεται ο Αμερικανός πρόεδρος παραμένει ακόμη άγνωστο, όπως επίσης άγνωστο παραμένει τι συζητήθηκε πίσω από τις κάμερες. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Go to News Site