Sigmalive
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που οι εκλογές παύουν να είναι μια απλή διαδικασία επιλογής προσώπων και κομμάτων. Μετατρέπονται σε κάτι βαθύτερο: σε μια συλλογική απόφαση για το πού θέλει να πάει μια κοινωνία, τι είναι διατεθειμένη να ανεχθεί και τι αποφασίζει επιτέλους να αλλάξει. Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές μοιάζουν να είναι μια τέτοια στιγμή. Ίσως γιατί για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αισθάνεται μόνο πολιτικά κουρασμένο. Αισθάνεται βαθιά δύσπιστο απέναντι στα κόμματα, στους θεσμούς και στον τρόπο που λειτουργεί το κράτος. Και κάπου εδώ γεννιέται ο μεγάλος κίνδυνος: να μετατραπεί η απογοήτευση σε αποχή, ο θυμός σε παραίτηση και η πολιτική απαξίωση σε μια νέα μορφή πολιτικής αδιαφορίας, όπου η συμμετοχή θεωρείται μάταιη και η εύκολη απόρριψη των πάντων παρουσιάζεται σχεδόν ως στάση «ωριμότητας». Όμως ούτε η αποχή ούτε η άρνηση της πολιτικής αλλάζουν μια κοινωνία. Αντίθετα, συχνά διευκολύνουν να παραμένουν τα πράγματα ακριβώς όπως είναι. Για χρόνια, η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται. Σκάνδαλα χωρίς πραγματικές συνέπειες. Υποθέσεις που χάνονται μέσα στον χρόνο ή μέσα στη σύγχυση. Θεσμοί που αδυνατούν να πείσουν ότι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο για όλους. Μια πολιτική κουλτούρα που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τη συνήθεια των πολιτών ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Κάπως έτσι γεννήθηκε και η μεγάλη κρίση εμπιστοσύνης. Όμως η αγανάκτηση από μόνη της δεν αρκεί για να αλλάξει μια κοινωνία. Γιατί εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε κυνισμό. Και ο κυνισμός σε πλήρη αποσύνδεση από τη δημοκρατική συμμετοχή. Το βλέπουμε ήδη σε πολλές χώρες. Πολιτικά φαινόμενα χτίζονται πάνω στην αγανάκτηση, στην εύκολη καταγγελία και στον αντισυστημικό θυμό, χωρίς όμως ουσιαστική θεσμική πρόταση. Και όταν οι κοινωνίες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους δημοκρατικούς θεσμούς, δημιουργείται χώρος είτε για τον κυνισμό, είτε για τον ακραίο λαϊκισμό, είτε για τον εθνικισμό. Το μεγαλύτερο έλλειμμα σήμερα στην Κύπρο είναι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και μια πραγματικότητα που η κυπριακή κοινωνία έχει σχεδόν συνηθίσει να θεωρεί μόνιμη: το άλυτο Κυπριακό. Για δεκαετίες μάθαμε να ζούμε με τη στασιμότητα, σαν να πρόκειται για φυσιολογική κατάσταση. Όμως καμία κοινωνία δεν μπορεί να εξελιχθεί πραγματικά όταν ζει για μισό αιώνα μέσα σε εκκρεμότητα, ανασφάλεια και πολιτικό αδιέξοδο. Το Κυπριακό δεν είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από την υπόλοιπη πολιτική ζωή. Επηρεάζει τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί, την ποιότητα της δημοκρατίας, την οικονομία, αλλά και τη νοοτροπία της ίδιας της κοινωνίας. Την ίδια στιγμή, μια ολόκληρη νέα γενιά μεγαλώνει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα. Νέοι άνθρωποι που σπουδάζουν, εργάζονται ή προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους, αλλά συχνά αισθάνονται ότι δεν υπάρχει πραγματική προοπτική. Υψηλό κόστος ζωής, στεγαστικό πρόβλημα, εργασιακή ανασφάλεια και μια γενικότερη αίσθηση στασιμότητας δημιουργούν ένα περιβάλλον που δεν πείθει εύκολα τους νέους να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους. Γιατί μια χώρα που χάνει την εμπιστοσύνη των νέων της, χάνει σταδιακά και την ίδια της την προοπτική. Τα τελευταία χρόνια είδαμε υποθέσεις που κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Είδαμε μια δημόσια συζήτηση να δηλητηριάζεται από διαρροές, προπαγάνδα, μισές αλήθειες και οργανωμένη σύγχυση. Είδαμε το διαδίκτυο να μετατρέπεται πολλές φορές όχι σε χώρο ενημέρωσης, αλλά σε εργαλείο χειραγώγησης και δημόσιας εξόντωσης ανθρώπων. Και ταυτόχρονα είδαμε και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: την αίσθηση ότι οι θεσμοί δεν πείθουν πλέον τους πολίτες ότι λειτουργούν ανεξάρτητα, με καθαρούς κανόνες και χωρίς εξαρτήσεις. Δεν αφορά μόνο πρόσωπα ή υποθέσεις. Αφορά την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Έχοντας εργαστεί ως δημοσιογράφος αλλά και ως επικοινωνιολόγος σε διαφορετικές πολιτικές περιόδους και πολιτικούς χώρους, χωρίς ποτέ να λειτουργώ ως κομματικός άνθρωπος, έμαθα κάτι πολύ βασικό: οι κοινωνίες προχωρούν μόνο όταν τολμούν να ανανεώσουν τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν. Όχι όταν αλλάζουν απλώς πρόσωπα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, η Κύπρος χρειάζεται πολιτική σοβαρότητα, θεσμικό έλεγχο, διαφάνεια, λογοδοσία και μια πιο σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική αντίληψη. Χρειάζεται πολίτες που να συμμετέχουν και όχι να αποσύρονται. Γι’ αυτό θεωρώ σημαντική την παρουσία του Volt Κύπρου στην επόμενη Βουλή. Ενός κόμματος με σύγχρονο, μετριοπαθή και θεσμικά σοβαρό πολιτικό λόγο. Με ανθρώπους που συμμετέχουν συνειδητά και εθελοντικά στην πολιτική, όχι ως μέσο προσωπικής προβολής, ή λογικής virality στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά ως πολίτες που πιστεύουν ότι η πολιτική πρέπει να φέρνει μετρήσιμα αποτελέσματα. Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες. Χρειάζεται ενεργούς πολίτες. Και χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που να καταλαβαίνουν ότι η Δημοκρατία δεν προστατεύεται με συνθήματα, αλλά με θεσμούς που λειτουργούν. Ίσως λοιπόν, αυτή τη φορά, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι ποιον τιμωρούμε. Αλλά ποιο μέλλον αποφασίζουμε να χτίσουμε. Και αυτό δεν θα το αποφασίσει ούτε ο θυμός, ούτε ο αλγόριθμος. Η ευθύνη της επιλογής ανήκει σε όλους μας. Δημοσιογράφος /Σύμβουλος Επικοινωνίας
Go to News Site