شرق
لبخندهای دیپلماتیک در باغهای تاریخی پکن نمیتواند واقعیت خشن ژئوپلیتیک را پنهان کند؛ مدارا با پکن از نگاه واشینگتن قماری است که امنیت تایوان و خاورمیانه را روی میز معامله قرار میدهد. شرق: لبخندهای دیپلماتیک در باغهای تاریخی پکن نمیتواند واقعیت خشن ژئوپلیتیک را پنهان کند؛ مدارا با پکن از نگاه واشینگتن قماری است که امنیت تایوان و خاورمیانه را روی میز معامله قرار میدهد. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، روز گذشته با پرواز «ایر فورس وان» از میان غبار فرودگاه پکن به آسمان برخاست تا به سفر رسمی دوروزه خود پایان دهد؛ سفری که در آن هر دو طرف از تنظیم مجدد روابط استقبال کردند. با این حال، پشت این اعلام رضایت، دو دیدگاه به طور کامل متضاد درباره معنای این توافق وجود دارد. برای واشینگتن، این یک گام ضروری برای بازکردن قفل بازارهای بسته چین به روی تجارت متقابل و کسبوکارهای دموکراسیهای غربی است. این رویکرد، در عمل احیای همان سیاستی است که ترامپ در دوره اول ریاستجمهوری خود، زمانی که موضع تهاجمیتری علیه پکن داشت، آن را کنار گذاشته بود. در سوی دیگر این میز، شی جینپینگ رهبر چین به دنبال ایجاد یک «ثبات استراتژیک» است؛ رابطهای پیشبینیپذیر که در آن واشینگتن مانع از خیزش ژئوپلیتیک و اقتصادی پکن در سطح جهان نشود. این تمایل مشترک برای جلوگیری از فروپاشی روابط، تغییر بزرگی پس از سالها خصومت متقابل محسوب میشود. هنری وانگ، بنیانگذار و رئیس مرکز چین و جهانیشدن مستقر در پکن، این چرخش را یک رویداد مهم میداند. او معتقد است حرکت از رقابت استراتژیک به سمت ثبات استراتژیک، یک تغییر رویه اساسی است و ساختار بینالمللی در حال حرکت به سمت یک هنجار جدید است. به گفته او، این اجلاس پس از یک رابطه سخت که با آغاز به کار ترامپ شکل گرفت، نقطه عطفی در دیپلماسی دو ابرقدرت به شمار میرود. با وجود این، زیر سطح آرام این رفاقت، رقابتی شدید و بنیادین نهفته است که پتانسیل برهمزدن کل نظم جهانی را دارد. تضاد منافع گسترده و ایدئولوژیک میان واشینگتن و پکن چیزی نیست که با قدمزدن در باغهای سنتی حلوفصل شود.
Go to News Site