شرق
در نظریه روانکاوی ژاک لاکان، «نام پدر» صرفا به معنای شخص پدر بیولوژیک نیست، بلکه استعارهای است از نظم نمادین، قانون، زبان و ساختاری که سوژه را از پیوند خیالی و همزیستانه با مادر جدا کرده و وارد دنیای قراردادهای اجتماعی میکند. نام پدر همان «نه» بزرگی است که میل را نظاممند میکند. علی بزمآمون-معمار و پژوهشگر مطالعات فرهنگی: در نظریه روانکاوی ژاک لاکان، «نام پدر» صرفا به معنای شخص پدر بیولوژیک نیست، بلکه استعارهای است از نظم نمادین، قانون، زبان و ساختاری که سوژه را از پیوند خیالی و همزیستانه با مادر جدا کرده و وارد دنیای قراردادهای اجتماعی میکند. نام پدر همان «نه» بزرگی است که میل را نظاممند میکند. اما سینمای ایران در دهههای اخیر، شاهد دگردیسی عمیقی در بازنمایی این جایگاه بوده است. از اقتدار بیچونوچرای دهههای گذشته تا زوال و فروپاشی در سالهای اخیر، سینما بهمثابه آینهای، بحران اقتدار و تلاش برای «عبور» از این نام را به تصویر کشیده است. این عبور، به معنای حذف فیزیکی پدر نیست، بلکه به معنای مواجهه با حفرههای قانون و تلاش برای یافتن راهی تازه در میانه ویرانههای نظم قدیم است. در این نوشتار، چهار اثر شاخص سینما و تلویزیون ایران را بهعنوان ایستگاههای این تحول بررسی میکنیم. ۱. پدرسالار؛ اقتداری که ترک برمیدارد
Go to News Site