شرق
بهنام بهزادی در مسیر تکامل کارگردانی خود، همواره با تمرکز بر لایههایپنهانِ شخصیتها شناخته شده است. اگر در آثار پیشین، او بر تلاطمهای دراماتیک و تقابلهای اخلاقی تمرکز داشت، در «۲۱» شاهد نوعی بلوغ در «فضاسازیِ اتمسفریک» هستیم. او در این سریال، از ابزارهای سینمایی برای ایجاد نوعی «اضطرابِ مداوم» استفاده میکند. سید حسام فروزان- در فضای اشباعشده از درامهای اجتماعی، بازگشت به ریشههای ژانر «تریلر روانشناختی» و «جناییِ معمایی»، همواره با ریسکِ تکرار و هم با فرصتِ درخشش همراه است. سریال «۲۱»، محصول جدید شبکه فیلمنت و بهنام بهزادی، با ورود به قلمروِ قاتلان سریالی، تلاش میکند تا از کلیشههای رایجِ پلیسی در سینمای ایران فاصله گرفته و مخاطب را به نوعی بازیِ ذهنی و کلامی با «شر» دعوت کند. این اثر، بیش از آنکه صرفاً یک تعقیب و گریزِ فیزیکی باشد، در واقع سفری است به اعماقِ تاریکِ روانِ انسانی؛ جایی که مرز میان شکارچی و شکار، و میان قانون و هرجومرج، به باریکیِ یک تار موست. بهنام بهزادی در مسیر تکامل کارگردانی خود، همواره با تمرکز بر لایههایپنهانِ شخصیتها شناخته شده است. اگر در آثار پیشین، او بر تلاطمهای دراماتیک و تقابلهای اخلاقی تمرکز داشت، در «۲۱» شاهد نوعی بلوغ در «فضاسازیِ اتمسفریک» هستیم. او در این سریال، از ابزارهای سینمایی برای ایجاد نوعی «اضطرابِ مداوم» استفاده میکند. کارگردانی بهزادی در اینجا، یادآورِ رویکردِ کارگردانانی است که معتقدند ژانر جنایی، تنها ابزاری برای نمایش جرم نیست، بلکه ویترینیبرای نمایشِ فروپاشیِ نظمِ اجتماعی و روانی است.
Go to News Site