شرق
دیپلماسی همیشه نخستین راه برای جلوگیری از بحران و آخرین مسیر برای پایاندادن به جنگها بوده است. حتی پس از آغاز درگیریهای نظامی نیز این مذاکره و گفتوگو است که میتواند مسیر بازگشت به ثبات را هموار کند. اکنون اما پس از ۴۰ روز جنگ و در حالی که آتشبس وارد چهلوچهارمین روز خود شده است، فضای منطقه بیش از گذشته پیچیده و مبهم به نظر میرسد. دیپلماسی همیشه نخستین راه برای جلوگیری از بحران و آخرین مسیر برای پایاندادن به جنگها بوده است. حتی پس از آغاز درگیریهای نظامی نیز این مذاکره و گفتوگو است که میتواند مسیر بازگشت به ثبات را هموار کند. اکنون اما پس از ۴۰ روز جنگ و در حالی که آتشبس وارد چهلوچهارمین روز خود شده است، فضای منطقه بیش از گذشته پیچیده و مبهم به نظر میرسد. امیدهای اولیه به فعالشدن مسیر دیپلماسی و کاهش تنشها، به تدریج جای خود را به بیاعتمادی، تهدیدهای متقابل و ابهام درباره آینده مذاکرات داده است. منطقه اکنون در وضعیتی معلق قرار دارد؛ نه جنگ کاملا پایان یافته و نه دیپلماسی به نتیجهای پایدار رسیده است. با این حال، همچنان هیچ جایگزین کمهزینهتر و مؤثرتری جز دیپلماسی برای عبور از بحران وجود ندارد. از اینرو، بررسی و ارزیابی عملکرد سیاست خارجی کشور در دوران آتشبس، به یکی از مهمترین موضوعات فضای سیاسی و دیپلماتیک تبدیل شده است؛ دورانی که همزمان با تداوم تهدیدها و پیچیدهترشدن معادلات منطقهای، دستگاه دیپلماسی نیز با آزمونی دشوار مواجه بوده است. در همین چارچوب و طی گفتوگویی با ساسان کریمی، عضو هیئت علمی دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران، ابعاد مختلف عملکرد سیاست خارجی ایران در این مقطع حساس را بررسی کردهایم که در ادامه میخوانید.
Go to News Site