شرق
در دوره جنگ 40روزه و پس از آن، حملونقل عمومی شهر تهران رایگان شد (گرچه در حوزه اتوبوسرانی، در بخشهایی گفته شد به دلیل خصوصیسازی خطوط و اتوبوسها این امر محقق نشد). محمدکریم آسایش- کنشگر و پژوهشگر شهری: در دوره جنگ 40روزه و پس از آن، حملونقل عمومی شهر تهران رایگان شد (گرچه در حوزه اتوبوسرانی، در بخشهایی گفته شد به دلیل خصوصیسازی خطوط و اتوبوسها این امر محقق نشد). اکنون طرحی در شورای شهر تهران مطرح شده است که رایگانشدن مترو را به مجموعهای از تخفیفها که از گذشته نیز وجود داشته است بازمیگرداند و برخی نیز منتقد طرح رایگانشدن مترو و نگران تأمین منابع مالی آن هستند (رجوع شود به انتقادهای مهرداد تقیزاده، معاون اسبق حملونقل وزارت راه و شهرسازی و مجتبی شفیعی، دبیر شورای عالی ترافیک کشور در گزارش «فرمول شکستخورده جهانی؛ چرا بلیت رایگان مترو ترافیک تهران را درمان نمیکند؟» در سایت آتیهآنلاین). اما چرا این طرح موفق است و چگونه میتواند اثربخش باشد؟ ابتدا باید گفت همانطور که حتی منتقدان این طرح (متروی رایگان) گفتهاند سهم هزینه بلیت از هزینه مترو ناچیز است و برای همین جریان فکری پشت این منتقدان که در شورای پنجم نمایندگانی چون محمود میرلوحی و مرتضی الویری داشته است، از افزایش چندبرابری قیمت بلیت حمایت میکنند و مدافع ایده «گرانسازی تهران» هستند و در سال 1397 از بلیت 10 هزار تومانی و حتی بعد از بلیت 20 هزار تومانی هم برای مترو صحبت شد. علی پیرحسینلو، مشاور اسبق فرهنگی معاونت حملونقل و ترافیک شهرداری تهران (در دوره معاونت حملونقل محسن پورسیدآقایی) در مقاله «تهران؛ نیازمند حملونقل عمومی رایگان» (روزنامه شرق، 4 اردیبهشت 1400) نشان میدهد سهم مبلغ بلیت توسط مردم معادل یکهشتم هزینه است و این هزینه در مقابل هزینه به تهیدستان شهری، نارضایتی، هزینههای بلیتفروشی و کنترل بلیت، عملا اهمیتی ندارد و حذف آن دارای توجیه اقتصادی است. تجارب جهانی متعددی نیز از رایگانکردن حملونقل عمومی در جهان وجود دارد و این یک راهحل خلقالساعه نیست.
Go to News Site