شرق
مرگ بعضی نامها فقط پایان زندگی یک انسان نیست؛ پایان بخشی از حافظه جمعی یک بخش از فوتبال است. پرویز قلیچخانی برای فوتبال ایران فقط یک بازیکن بزرگ نبود؛ او نماد نسلی بود که فوتبال را با غرور ملی، شخصیت اجتماعی و نوعی آگاهی سیاسی پیوند زد. سپهر خرمی-خبرنگار ورزشی: مرگ بعضی نامها فقط پایان زندگی یک انسان نیست؛ پایان بخشی از حافظه جمعی یک بخش از فوتبال است. پرویز قلیچخانی برای فوتبال ایران فقط یک بازیکن بزرگ نبود؛ او نماد نسلی بود که فوتبال را با غرور ملی، شخصیت اجتماعی و نوعی آگاهی سیاسی پیوند زد. حالا با خاموششدن او در ۸۱سالگی، یکی از مهمترین فصلهای تاریخ فوتبال ایران نیز ورق خورده است. فوتبالیستی که هنوز هم تنها بازیکن تاریخ فوتبال ایران محسوب میشود که سه بار قهرمانی جام ملتهای آسیا را تجربه کرده؛ رکوردی تاریخی که از ۱۹۷۶ تا امروز دستنخورده باقی مانده است. قلیچخانی فقط یک ستاره تکنیکی نبود؛ او کاپیتانی بود که در زمین اقتدار و در رختکن نفوذ داشت و بیرون از فوتبال نیز شخصیتی متفاوت به شمار میرفت. نسل قدیمی فوتبال ایران هنوز از شوتهای سنگین، قدرت رهبری و هوش تاکتیکیاش حرف میزنند. نسلی دیگر اما او را با مواضع سیاسی، تبعید طولانی و نشریه «آرش» به یاد میآورند؛ فوتبالیستی که حاضر نشد صرفا در قاب ورزش باقی بماند. همین ویژگی، قلیچخانی را به شخصیتی پیچیده و منحصربهفرد در تاریخ ورزش ایران تبدیل کرد؛ ستارهای که هم در زمین فوتبال تاریخ ساخت و هم بیرون از آن، مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. گل تاریخی در امجدیه
Go to News Site