iefimerida
Το κύμα εξαγγελιών ίδρυσης νέων κομματικών σχηματισμών με το βλέμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές , δε συνοδεύεται, δυστυχώς, από νέες ιδέες και προτάσεις για τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Θα περίμενε κανείς πως οι ηγεσίες των νέων κομμάτων θα εμφανίζονταν με προτάσεις που διαφέρουν ουσιαστικά από το κυρίαρχο αφήγημα της κυβέρνησης, αλλά και των σημερινών κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αλλά και πως η σημερινή αντιπολίτευση θα ενεργοποιούνταν προκειμένου να αντιμετωπίσει τα νέα κόμματα με φρέσκιες, σοβαρές, προτάσεις για το μέλλον της Ελλάδας. Δυστυχώς, όπως διαπιστώνουν οι ψηφοφόροι, αυτό δε συμβαίνει. Τα κόμματα διαμαρτυρίας, όπως της κ. Καρυστιανού , «από κατασκευής» δεν διαθέτουν σοβαρό προγραμματικό λόγο, περιμένουν να εισπράξουν τους ψήφους των δυσαρεστημένων, αυτών που θεωρούν πως αδικήθηκαν από τη σημερινή κατάσταση. Αλλά και το πρώτο μανιφέστο του νέου κόμματος που θα ανακοινώσει την Τρίτη ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας , δεν φέρνει κάτι καινούργιο. Τσαλαβουτάει στα γνώριμα, ρηχά, νερά της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, όταν σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο αυτά τα κόμματα αντιμετωπίζουν υπαρξιακά προβλήματα. Τα συνθήματα γνωστά, οι προτάσεις απούσες. Η αφωνία των νέων – και των παλαιότερων - κομματικών σχηματισμών για τις πραγματικές αλλαγές έχει εξήγηση. Για να καταθέσουν σοβαρές προτάσεις, πρέπει να τα βάλουν με τους βολεμένους, με ισχυρές επαγγελματικές ομάδες και συμφέροντα που, σε μια χώρα χαμηλών εισοδημάτων, επιβιώνουν λόγω του στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης, των τεράστιων καθυστερήσεων στην απονομή της δικαιοσύνης, της απουσίας ουσιαστικής λογοδοσίας στον κρατικό μηχανισμό, της υποκρισίας με τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση», της έλλειψης αξιόπιστού σιδηροδρομικού δικτύου. Ποιος τολμάει να ακουμπήσει τους «Ευνοούμενους»; Κανείς. Γι’ αυτό και σε αυτές τις πρόωρες προεκλογικές εξαγγελίες ακούμε τα γνωστά συνθήματα για τη διαφάνεια, τα καρτέλ και άλλα ηχηρά. Ποιος θα εξηγήσει πως ένα από τα μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας είναι και η μείωση του κόστους μεταφοράς των προϊόντων με σοβαρό σιδηροδρομικό δίκτυο; Ποιος θα παραδεχθεί πως αν δεν ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες για την ανάταξη του δημοσίου (με νέες προσλήψεις, με αξιοκρατία, με εργαλεία ουσιαστικής άσκησης πολιτικής) θα χάσουμε και τα επόμενα κοινοτικά κονδύλια, ενώ θα συνεχίσει η κατάρρευση των ΟΤΑ; Το ρημαγμένο δημόσιο, λόγω και της πολυετούς οικονομικής κρίσης, αδυνατεί σήμερα ακόμα και να σχεδιάσει έναν πολύπλοκο διαγωνισμό που θα είναι ανοικτός στον ανταγωνισμό. Εθίστηκε στις απευθείας αναθέσεις που δεν χρειάζονται και πολύ δουλειά από τις υπηρεσίες! Έχει άραγε ελπίδες η χώρα αν δεν στελεχωθεί εκ νέου το δημόσιο με ικανούς και φιλόδοξους ανθρώπους; Ποιος θα προτείνει, εκτός από την καραμέλα της «κοινωνικής κατοικίας» κάτι ουσιαστικότερο για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης; Όπως, για παράδειγμα, οι αξιόπιστες και τακτικές σιδηροδρομικές συνδέσεις της Αθήνας με γειτονικές πόλεις που υπάρχουν ή μπορούν να κατασκευαστούν ταχύτερα νέες κατοικίες; Ποιος θα παραδεχθεί πως τα δισεκατομμύρια που δαπανούν οι Έλληνες σε φροντιστήρια στηρίζουν χιλιάδες δασκάλους και καθηγητές που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν άνεργοι; Ποιος θα ομολογήσει την κατάντια των ελληνικών πανεπιστημίων, με τα παρωχημένα προγράμματα σπουδών και την παραγωγή άσχετων ειδικοτήτων σε σχέση με τις ανάγκες της αγοράς και της κοινωνίας; Ποιος θα προτείνει συγκεκριμένα μέτρα και πολυετές σχέδιο για τη βιομηχανία ώστε να ξεφύγει η χώρα από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού; Πιστεύει κανείς πως θα αυξηθούν οι μισθοί χωρίς να αγγίξει κάποιος αυτό το παρωχημένο αναπτυξιακό υπόδειγμα; Ποιοι τομείς, τέλος πάντων, προσφέρουν σήμερα διεθνώς καλές αμοιβές; Μήπως πρέπει να επενδύσουμε σε αυτούς τους κλάδους ώστε να ξεφύγουμε από τον πάτο της Ε.Ε. με βάση τους μισθούς; Οι πολίτες έχουν βαρεθεί να διαβάζουν τα γνωστά συνθήματα για τη «διαφάνεια», τη «δωρεάν παιδεία» και την ακρίβεια. Θέλουν σοβαρές προτάσεις και αναλυτικά σχέδια, που θα τα βάζουν με τους βολεμένους, που θα ξεριζώνουν παλαιές συνήθειες. Που θα περιγράφουν την κατάσταση όπως ακριβώς είναι, όχι με στρογγυλές κουβέντες από αραχνιασμένα πολιτικά εγχειρίδια. Το δυσάρεστο είναι πως θα χρειαστεί να περιμένουν. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr Το κύμα εξαγγελιών ίδρυσης νέων κομματικών σχηματισμών με το βλέμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές , δε συνοδεύεται, δυστυχώς, από νέες ιδέες και προτάσεις για τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Θα περίμενε κανείς πως οι ηγεσίες των νέων κομμάτων θα εμφανίζονταν με προτάσεις που διαφέρουν ουσιαστικά από το κυρίαρχο αφήγημα της κυβέρνησης, αλλά και των σημερινών κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αλλά και πως η σημερινή αντιπολίτευση θα ενεργοποιούνταν προκειμένου να αντιμετωπίσει τα νέα κόμματα με φρέσκιες, σοβαρές, προτάσεις για το μέλλον της Ελλάδας. Δυστυχώς, όπως διαπιστώνουν οι ψηφοφόροι, αυτό δε συμβαίνει. Τα κόμματα διαμαρτυρίας, όπως της κ. Καρυστιανού , «από κατασκευής» δεν διαθέτουν σοβαρό προγραμματικό λόγο, περιμένουν να εισπράξουν τους ψήφους των δυσαρεστημένων, αυτών που θεωρούν πως αδικήθηκαν από τη σημερινή κατάσταση. Αλλά και το πρώτο μανιφέστο του νέου κόμματος που θα ανακοινώσει την Τρίτη ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας , δεν φέρνει κάτι καινούργιο. Τσαλαβουτάει στα γνώριμα, ρηχά, νερά της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, όταν σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο αυτά τα κόμματα αντιμετωπίζουν υπαρξιακά προβλήματα. Τα συνθήματα γνωστά, οι προτάσεις απούσες. Η αφωνία των νέων – και των παλαιότερων - κομματικών σχηματισμών για τις πραγματικές αλλαγές έχει εξήγηση. Για να καταθέσουν σοβαρές προτάσεις, πρέπει να τα βάλουν με τους βολεμένους, με ισχυρές επαγγελματικές ομάδες και συμφέροντα που, σε μια χώρα χαμηλών εισοδημάτων, επιβιώνουν λόγω του στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης, των τεράστιων καθυστερήσεων στην απονομή της δικαιοσύνης, της απουσίας ουσιαστικής λογοδοσίας στον κρατικό μηχανισμό, της υποκρισίας με τη δήθεν «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση», της έλλειψης αξιόπιστού σιδηροδρομικού δικτύου. Ποιος τολμάει να ακουμπήσει τους «Ευνοούμενους»; Κανείς. Γι’ αυτό και σε αυτές τις πρόωρες προεκλογικές εξαγγελίες ακούμε τα γνωστά συνθήματα για τη διαφάνεια, τα καρτέλ και άλλα ηχηρά. Ποιος θα εξηγήσει πως ένα από τα μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας είναι και η μείωση του κόστους μεταφοράς των προϊόντων με σοβαρό σιδηροδρομικό δίκτυο; Ποιος θα παραδεχθεί πως αν δεν ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες για την ανάταξη του δημοσίου (με νέες προσλήψεις, με αξιοκρατία, με εργαλεία ουσιαστικής άσκησης πολιτικής) θα χάσουμε και τα επόμενα κοινοτικά κονδύλια, ενώ θα συνεχίσει η κατάρρευση των ΟΤΑ; Το ρημαγμένο δημόσιο, λόγω και της πολυετούς οικονομικής κρίσης, αδυνατεί σήμερα ακόμα και να σχεδιάσει έναν πολύπλοκο διαγωνισμό που θα είναι ανοικτός στον ανταγωνισμό. Εθίστηκε στις απευθείας αναθέσεις που δεν χρειάζονται και πολύ δουλειά από τις υπηρεσίες! Έχει άραγε ελπίδες η χώρα αν δεν στελεχωθεί εκ νέου το δημόσιο με ικανούς και φιλόδοξους ανθρώπους; Ποιος θα προτείνει, εκτός από την καραμέλα της «κοινωνικής κατοικίας» κάτι ουσιαστικότερο για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης; Όπως, για παράδειγμα, οι αξιόπιστες και τακτικές σιδηροδρομικές συνδέσεις της Αθήνας με γειτονικές πόλεις που υπάρχουν ή μπορούν να κατασκευαστούν ταχύτερα νέες κατοικίες; Ποιος θα παραδεχθεί πως τα δισεκατομμύρια που δαπανούν οι Έλληνες σε φροντιστήρια στηρίζουν χιλιάδες δασκάλους και καθηγητές που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν άνεργοι; Ποιος θα ομολογήσει την κατάντια των ελληνικών πανεπιστημίων, με τα παρωχημένα προγράμματα σπουδών και την παραγωγή άσχετων ειδικοτήτων σε σχέση με τις ανάγκες της αγοράς και της κοινωνίας; Ποιος θα προτείνει συγκεκριμένα μέτρα και πολυετές σχέδιο για τη βιομηχανία ώστε να ξεφύγει η χώρα από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού; Πιστεύει κανείς πως θα αυξηθούν οι μισθοί χωρίς να αγγίξει κάποιος αυτό το παρωχημένο αναπτυξιακό υπόδειγμα; Ποιοι τομείς, τέλος πάντων, προσφέρουν σήμερα διεθνώς καλές αμοιβές; Μήπως πρέπει να επενδύσουμε σε αυτούς τους κλάδους ώστε να ξεφύγουμε από τον πάτο της Ε.Ε. με βάση τους μισθούς; Οι πολίτες έχουν βαρεθεί να διαβάζουν τα γνωστά συνθήματα για τη «διαφάνεια», τη «δωρεάν παιδεία» και την ακρίβεια. Θέλουν σοβαρές προτάσεις και αναλυτικά σχέδια, που θα τα βάζουν με τους βολεμένους, που θα ξεριζώνουν παλαιές συνήθειες. Που θα περιγράφουν την κατάσταση όπως ακριβώς είναι, όχι με στρογγυλές κουβέντες από αραχνιασμένα πολιτικά εγχειρίδια. Το δυσάρεστο είναι πως θα χρειαστεί να περιμένουν. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Go to News Site