Fréttastofa RÚV
Jóhannes Bjarki Bjarkason skrifar: Kannski… er önnur breiðskífa djasstónlistarkonunnar Rebekku Blöndal sem hefur verið virk innan senunnar í þó nokkurn tíma. Á meðal viðurkenninga sem hún hefur hlotið eru Íslensku tónlistarverðlaunin, hún hlaut glæru styttuna fyrir söng ársins árið 2023. Og skyldi engan undra. Eitt af því sem skín skærast á nýútgefinni plötu hennar er söngurinn sjálfur. Á plötunni fær Rebekka aðstoð frá FÍH samnemendum í Moses Hightower, Ara Frank Ingusyni (betur þekktur sem Ari Árelíus), og djassgeggjaranum Sigurði Flosasyni. Samspilið er laglegt. Moses-bræður leggja niður skýrar línur með sínum áþekka indí-djassblæ, og á köflum má heyra þekktan bakraddastíl þeirra. Ari syngur með Rebekku í hinu dulúðlega lagi Vofa sem minnir á óskalag bollalesara, á meðan Sigurðu ljáir plötunni nauðsynlegan málmblástur. Platan hefst á björtu inngangsstefi, Intro, þar sem söngur fugla og Rebekku opna hugarheim hennar, án þess þó að kjarna hann að neinu leyti. Stefið flæðir svo inn í titillagið kaflaskipt, þar sem fyrri hlutinn er svífandi og draumkenndur, en sá seinni taktfastari og hressari fyrir vikið. FÍH er víða Kannski… nær þó ekki fullu skriði fyrr en hlustendur eru komnir yfir þann hjalla sem djassstandardinn It’s like reaching for the moon er. Best þekkt í flutningi söngkonunnar sálugu Billie Holiday minnir lagavalið á að hlustandi sé kominn á stigsprófstónleika í tónskólanum og gefur til kynna hvað flytjendur í þessari senu eru vanafastir. Lagið er það eina sem sungið er á ensku og brýtur óþægilega upp á annars skemmtilegt ferðalag sem Rebekka hafði lagt upp með. Hér, og í laginu á undan, Með kvíða, fá allir hljóðfæraleikarar sína kjarasamningsbundnu takta til þess að láta gamminn geisa í einleik á verkfærið sitt. Á meðan spyr sá sem hlustar: Hvers vegna? Þrátt fyrir að Rebekka nái að krækja í mann snemma með áhugaverðri nálgun á poppuðum blúsdjass, nær fyrri helmingurinn hvorki almennilega að viðhalda spennunni, né leysa hana. Endasprettur í söngkonunnar sál Ólíkt hefðinni fellur Kannski… ekki í filler-gildru þegar fer að síga á seinni hlutann. Í fimmta laginu, Haltu fast, nær Rebekka og föruneyti að kalla fram töfrana sem fyrst voru lofaðir. Einlægt og lágstemmt píanó leiðir lagið í gegnum alvöruþrungna stemninguna sem rís og hníg lystilega. Eiginlega öll lögin á þessari hlið eru miklu betur til þess fallin að gefa hlustandanum innsýn í hvaða hæfileika og hugmyndir Rebekka hefur að geyma. Lagið Leitandi nær að tvinna inn blús-sólói sem er eiginlega fáránleg viðbót við lagið, en passar einhvern veginn svo fullkomlega við tónlistina. Hér, eins og í laginu með Ara, er farið á áhugaverðar slóðir í tónbilum og áferð sem grípur forvitin eyru. Vofa er hápunktur plötunnar, þó að tónlistin þar sé nú tosuð langt frá upphaflegum væntingum. Kveðja vísar aftur í svipaðan hljóðheim og heyra mátti á fyrstu lögum, og tengir Kannski… í fullkominn fimmundahring. Það er ljóst að Rebekka hefur þroskast mikið frá því hún sleit plötuskónum árið 2022. Kannski… er nógu framandi til þess að vekja áhuga við yfirborðshlustun, en nógu kunnugleg til þess að stuða ekki upprennandi djassgeggjara. Platan er teygð í ýmsar furðulegar áttir sem heppnast vel og skapa grundvöll fyrir frekari tilraunum í þá áttina, en passar sig samt á að fara ekki of langt frá Rauðagerði. Tilhneiging Rebekku til þess að heiðra djasslistina gengur á möguleika hennar til þess að sleppa af sér beislinu og hætta sér á ótroðnar slóðir af fullum krafti. Hvernig virkar stjörnugjöf Rásar 2? Fimm stjörnur: Klassík. Hér er allt eins og best verður á kosið. Platan setur mark sitt á tónlistarsöguna til framtíðar. Fjórar og hálf stjarna: Lygilega góð en tíminn leiðir í ljós hvort hún telst klassík. Fjórar stjörnur: Framúrskarandi. Hún er áhrifamikil og næstum því hvert einasta lag er frábært. Hlustendur sem eru ekki alltaf hrifnir af þessum flytjanda eða tónlistarstefnu eiga eftir að kunna að meta hana. Þrjár og hálf stjarna: Frábær. Ef þetta er tónlistarstefna að þínu skapi þá hugnast þér þessi plata. Ef þú heldur upp á flytjandann áttu eftir að elska hana. Þrjár stjörnur: Góð. Flytjandinn var samur við sig og það heppnaðist með ágætum. Tvær og hálf stjarna: Meh. Annað hvort reyndi flytjandinn eitthvað nýtt sem gekk ekki alveg upp eða hann var ekki upp á sitt besta. Tvær stjörnur: Sæmileg. Jafnvel þótt þú sért mikill aðdáandi þarftu talsverða sjálfsblekkingu til að telja þér trú um að þessi sé góð. Ein og hálf stjarna: Láttu þessa eiga sig. Ein stjarna: Léleg. Þú ættir eiginlega að kynna þér hana, þó ekki nema bara til að heyra hversu yfirgengilega slæm hún er. Jóhannes Bjarki Bjarkason hefur starfað sem tónlistarblaðamaður hjá Reykjavík Grapevine um árabil og gefið út tónlist með hljómsveitinni Skoffín.
Go to News Site