ILNA
حضور شرکتهای پیمانکاری و واسطهای، سالهاست که امنیت شغلی کارگران را سلاخی کرده و دستمزدها را کاهش داده است. این ساختار تحمیلی، بدون کمترین نقش در تولید، تنها به تبعیض سیستماتیک در کارگاهها دامن میزند. محمدرضا فرزعلیان، فعال کارگری، ضمن انتقاد از این نظام واسطهگری، تکالیف و الزامات قانونی پیمانکاران فرعی در قبال حقوق و بیمه کارگران را تشریح کرده است. به گزارش خبرنگار ایلنا، حضور سایهوار شرکتهای تأمین نیروی انسانی و ریشه دواندن سیستم پیمانکاری، سالهاست که به عنوان یکی از مسائل چالشبرانگیز و فرساینده در فضای روابط کار ایران خودنمایی میکند. از نگاه بسیاری از فعالان کارگری، این ساختار تحمیلی هرگز یک ضرورت فنی یا ابزاری برای مدیریت بهینه تولید نبوده، بلکه واسطهگری زائدی است که در عمل، به ابزاری برای ارزانسازی هرچه بیشتر نیروی کار بدل شده است. وقتی پای صحبت کارگرانی مینشینیم که جوانی و رمق خود را در خطوط مقدم کارخانهها یا اعماق تاریک معادن میگذارند، ترجیعبند گلایههایشان حضور همین شرکتهای واسطهای است؛ نهادهایی که غالباً بدون ایفای کمترین نقش مؤثری در تأمین زیرساختها یا ارتقای کیفیت تولید، تنها به عنوان یک دلّال میان کارفرما و کارگر عمل میکنند تا بخش قابلتوجهی از منابع مالی تولید را تحت عنوان سود پیمانکار، به حسابهای خود سرازیر کنند.
Go to News Site