Newsbeast
Ένα ψαροκόκκαλο, η κορυφογραμμή μιας οροσειράς, η σπονδυλική μας στήλη, ή ο σκληρός πυρήνας της ομάδας, είναι κάποια από τα πιθανά νοήματα της λέξης. Σε μια προσπάθεια, λοιπόν, της αναπαράστασης της έννοιας της πυκνότητας, στη «Ραχοκοκκαλιά» της της Αγνής Παπαδέλη Ρωσσέτου, έξι χορευτές/τριες και δυο μουσικοί, λειτουργώντας σαν την παλάμη ενός χεριού, άρρηκτα και θεμελιωδώς συνδεδεμένοι και αλληλέγγυοι, περνούν από αναπαραστάσεις διαφορετικών λειτουργιών και καταστάσεων που αφορούν την ιδέα της πύκνωσης και της αραίωσης, με τρόπο άμεσο και ανεπιτήδευτο. Ζωντανεύοντας διαδοχικές εικόνες δανεισμένες κυρίως από το φυσικό κόσμο και από οργανικές ή ανόργανες λειτουργίες ή συμβάντα, δημιουργούνται σε στιγμές, εφήμερες σχισμές από τις οποίες ξεπηδά η ανθρώπινη υπόστασή των χορευτών/τριών και ο υποκειμενικός συσχετισμός μεταξύ τους. Αφετηρία και έμπνευση για αυτό το εγχείρημα αποτέλεσε το έργο του Γιώργου Λάππα, «Άβακας» (1983), μια μελέτη του γλύπτη γύρω από την πυκνότητα. Ο ίδιος γράφει στον κατάλογο της έκθεσης: «Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Σαχάρα. Με το παραμικρό φύσημα του αέρα ξεδιπλώνονταν […]
Go to News Site