شرق
استاد دانشگاه و تحلیلگر ارشد حوزه بینالملل گفت: آنچه امروز بیش از هر چیز مورد نیاز است، گفتوگوهای جدی، مستقیم و واقعی است. مدلی که در آن کشوری ثالث صرفا پیامها را میان دو طرف جابهجا کند، نمیتواند جایگزین یک مذاکره واقعی باشد. اینکه اسلامآباد، دوحه یا هر پایتخت دیگری پیام ببرد و پیام بیاورد، بیش از آنکه در خدمت حل ریشهای اختلافات باشد، معمولا در چارچوب تأمین منافع همان میانجیها و متحدان منطقهای آنها تعریف میشود. با توجه به تحولات و معادلاتی که در شرایط کنونی شکل گرفته است، برخی تحلیلگران بر این باورند که فضای سیاست خارجی ایران و آمریکا بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم سیاسی در بالاترین سطح نیاز دارد و دستیابی به یک تفاهم اولیه را در گرو امضای دونالد ترامپ میدانند. در مقابل، گروهی دیگر با استناد به پیچیدگیهای فزاینده منطقهای، شکافهای عمیق راهبردی و روندهای جاری، چشمانداز روشنی برای توافق یا حتی شکلگیری یک تفاهم ابتدایی میان تهران و واشینگتن متصور نیستند. از نگاه آنان، اختلافات موجود به مراتب فراتر از آن است که با یک تصمیم یا امضای سیاسی برطرف شود. در چنین شرایطی، این پرسش اساسی مطرح میشود که ارزیابی از وضعیت کنونی چیست؟ آیا واقعا دو طرف تنها یک امضا تا رسیدن به تفاهم فاصله دارند، یا آنچه امروز مشاهده میشود، نشانه استمرار و تعمیق اختلافاتی است که همچنان مانع از دستیابی به یک توافق پایدار و معنادار خواهد بود؟ پاسخ به این پرسش و سوالاتی از این دست، محور گفتوگویی با مهدی ذاکریان، استاد دانشگاه و تحلیلگر ارشد حوزه بینالملل، است که در ادامه میخوانید.
Go to News Site