Faro de Vigo
Ao xove Édouard-Alfred Martel (Pontoise, 1859-Montbrisson, 1938) encantábanlle as novelas de Jules Verne, sempre cheas de volcáns, covas, selvas impenetrábeis, aventuras e enigmas. Del admiraba, sobre todo, tres virtudes: a súa insaciábel curiosidade, o seu desexo contaxioso de comprender e a súa querenza por codificar o (in)tanxíbel. Quizais fose por iso e porque a súa obra favorita era Viaxe ao centro da Terra que, en 1889, con tan só trinta anos de idade, aquel entusiasta xurista decidise baixar por vez primeira a unha das simas máis misteriosas do noso planeta: o Gouffre de Padirac. Provisto dunha lámpada de magnesio e dalgunhas candeas, o futuro pai da espeleoloxía adentrábase naquel antro coa firme convicción de que alí atoparía algo estraño e, ao mesmo tempo, fermoso que lle permitiría mostrar á humanidade que moi por debaixo da nosa anódina existencia hai outra realidade, hipotética e inquietante. En covas, buracos, concavidades, cavernas, antros, grotas, espeluncas, furadas, túneles, furocos e palafurnas.
Go to News Site
