NH Nieuws

Docu: na bloedvergiftiging kon Tess drie jaar bijna niets, nu lijkt therapie te helpen

De vrolijke Tess Willemse (nu 21) uit Castricum leidt een druk sociaal en sportief leven, als ze uit het niets een septische aanval krijgt. Sinds de aanval, drieënhalf jaar geleden, kan ze bijna niks meer. Ze is continu misselijk en slaapt het grootste gedeelte van de dag. De documentaire Tess Survives Sepsis volgt Tess, als ze de hoop op herstel al bijna verloren heeft. Maar sinds een half jaar geleden volgt ze een nieuw soort therapie en krabbelt ze eindelijk langzaam op. Tess zit met vriendinnen in de trein, op weg naar een feestje. Ze is eigenlijk nooit ziek, maar nu wordt ze opeens misselijk. Ook verschijnen er vlekjes over haar hele lichaam. Het blijkt een septische aanval. Bij zo'n aanval slaat het eigen afweersysteem op hol, en valt niet alleen een infectie aan, maar ook organen en weefsel. "Ik kon op een gegeven moment niet meer bewegen", vertelt Tess in de documentaire. Artsen vrezen voor haar leven. "Ik ga er heel hard aan trekken", hoort Tess' moeder Mieke van een arts, "maar dit wordt een heel spannende rit." De dan 18-jarige Tess overleeft de septische aanval en mag na een korte tijd op de IC naar huis om te herstellen. Tess: "Ik dacht dat een maandje zou duren." Ze was voor de septische aanval namelijk topfit, als student aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (ALO). Het loopt helemaal anders. Na drie jaar is Tess nog steeds nergens: het herstel vlot niet en ze is eigenlijk continu misselijk en overprikkeld. Ze ligt voornamelijk op bed. Normaal naar de ALO gaan, dat zit er niet in. Leuke dingen doen als uitgaan al helemaal niet. "Gaat dit ooit nog beter worden?", vraagt Tess zich in de documentaire af, zittend haar bed. Daar ligt ze vaker wel in dan niet. "Ik probeer hoop te houden, maar...", ze breekt haar zin af en wrijft tranen uit haar ogen. "Sorry, hoor." Eindelijk hoop Documentairemaker Jaimy van der Meer, regisseur Rob Prass en producent Angélica Baltus volgen Tess in bovenstaande documentaire als er door speciale therapie voor het eerst een beetje hoop aan haar horizon gloort. Ze boekt er eindelijk voorzichtig vooruitgang mee; "Ik voel me minder ziek en ik kan eindelijk weer wat meer dingen op een dag."