Kurir

Сенегал: Ел-Хаџи Диуф – фалбаџијата со повеќе жолти картони отколку голови

Можеби проблемот е во мерилата. Во начинот на кој ги оценуваме луѓето. Да беше фудбалер оценуван според големината на своето его и според самоувереноста на изјавите, Ел-Хаџи Диуф ќе беше редовен кандидат за Златната топка. Ако, пак, играчите се мереа според бројот на жолти картони, а не според бројот на голови, тогаш и Кристијано Роналдо ќе имаше причина да му завидува. А ако плукањето беше официјално признаена фудбалска вештина, тогаш Диуф ќе беше неприкосновен крал на дисциплината во која самиот веруваше дека е најдобар. Можеби остатокот од светот едноставно погрешно ги поставил критериумите. Така започнува приказната за Ел-Хаџи Диуф. Како момче било забележано на улиците на Дакар од еден скаут кој го одвел во Франција, добро познатиот пат по кој многу сенегалски таленти стигнале до европскиот фудбал. По настапите за Сошо, Рен и Ленс, во 2002 година пристигна во Ливерпул како една од најголемите африкански ѕвезди. Токму на „Енфилд“ почнува интересната статистика на неговата кариера. Во првата сезона постигна шест гола и доби девет жолти картони. Солидно. Во втората сезона? Нула голови. Ниту еден. Жолти картони – тринаесет. Црвени – еден. „Веројатно е единствениот напаѓач во историјата што помина цела сезона без да постигне гол. И секогаш доцнеше на тренинзите“, изјави Џејми Карагер, еден од лидерите на тогашниот Ливерпул. Диуф никогаш не остануваше должен. За Карагер едноставно рече дека е „ѓубре“. Со Стивен Џерард беше уште поостар. Кога капитенот на Ливерпул го нарече себичен, Сенегалецот возврати: „Џерард ми завидуваше затоа што светот беше пред моите нозе. Луѓето го сакаат во Ливерпул, но што направи тој за својата држава? Јас сум господин Ел-Хаџи Диуф, господин Сенегал. Тој е господин Ливерпул, а Сенегал е поголем од Ливерпул.“ По заминувањето од Ливерпул, кариерата продолжи во Болтон, каде играше со имиња како Фернандо Јеро, Џеј-Џеј Окоча, Хидетоши Наката и Николас Анелка. Но наместо голови, Диуф продолжи да произведува наслови. Во Сандерленд не постигна ниту еден гол, но беше обвинет дека му се заканувал со нож на соиграчот Антон Фердинанд по една расправија. Во Блекбурн даде само четири гола во три сезони, а пропушти и цела претсезона без никому да се јави каде е. Во Лидс постигна седум гола – негов најдобар учинок по заминувањето од Франција – но и таму заврши во полициски извештаи по тепачка во ноќен клуб во Манчестер и по исклучување поради непристојни гестови кон навивачи. На крајот од кариерата собра 101 гол и дури 126 жолти картони. „Јас сум лав. Лошо поднесувам порази и нема ништо лошо во тоа“, беше неговото објаснување. Сепак, статистиката по која најмногу ќе остане запаметен не е ниту бројот на головите ниту бројот на картони. Туку бројот на плукања. Имаше плукање кон навивач на Вест Хем во 2002 година, кон навивач на Селтик во 2003 година, кон 11-годишно момче навивач на Мидлсброу и кон Арјан де Зеув од Портсмут. Но, колку и да беше контроверзен, имаше и моменти на вистинска големина. Во 2001 и 2002 година беше прогласен за најдобар африкански фудбалер, подвиг што подоцна го повторија само Абеди Пеле, Самуел Ето, Јаја Туре, Мохамед Салах и Садио Мане. Врвот на неговата кариера дојде на Светското првенство во Јапонија и Јужна Кореја во 2002 година. Имаше само 21 година и многумина веруваа дека тоа е само почетокот. Се покажа дека тоа е неговиот најголем момент. Сенегал дебитираше на мундијалите против актуелниот светски и европски шампион Франција. Колонија против поранешен колонизатор. Дебитанти против шампиони. „Голем дел од економијата кај нас беше под француско влијание. Да ги победиме беше нешто огромно“, се присетуваше Диуф. Сенегал победи со 1:0 и го шокираше светот. Диуф беше прогласен за играч на натпреварот. Потоа ги предводеше „Лавовите од Теранга“ до четвртфиналето, најголемиот успех во историјата на сенегалскиот фудбал. „Го ставивме Сенегал на мапата. Пред Светското првенство никој не знаеше каде се наоѓа Сенегал. После тоа сите сакаа да дознаат. Она што Марадона го направи за Аргентина, тоа јас го направив за Сенегал“, изјави подоцна за Би-Би-Си. И по завршувањето на кариерата остана влијателна фигура во сенегалското општество. Беше советник на претседателот Маки Сал, основаше весник и спортски центар, а во неколку наврати посредуваше во кризни ситуации околу националниот тим. Но скромноста никогаш не беше негова особина. „Јас сум најголемиот сенегалски спортист на сите времиња. Кој направил повеќе од мене? Кој?“ Од човек со 126 жолти картони, тоа звучи токму онака како што би очекувале.