شرق

پرونده حمل‌ونقل رایگان بسته شد

از میان اندک خبرهایی که در ماه‌های اخیر از شورای شهر تهران بیرون آمد، شاید هیچ‌کدام به اندازه «رایگان‌سازی حمل‌ونقل عمومی» واکنش‌برانگیز نبود. موضوعی که ابتدا نه در فضای عادی سیاست‌گذاری شهری، بلکه در دل یک وضعیت اضطراری شکل گرفت؛ زمانی که برای مدتی مترو و اتوبوس تهران در شرایط جنگی رایگان شد. از میان اندک خبرهایی که در ماه‌های اخیر از شورای شهر تهران بیرون آمد، شاید هیچ‌کدام به اندازه «رایگان‌سازی حمل‌ونقل عمومی» واکنش‌برانگیز نبود. موضوعی که ابتدا نه در فضای عادی سیاست‌گذاری شهری، بلکه در دل یک وضعیت اضطراری شکل گرفت؛ زمانی که برای مدتی مترو و اتوبوس تهران در شرایط جنگی رایگان شد. در آن روزها، تصمیم بیشتر یک اقدام فوری برای مدیریت شرایط بحرانی بود تا یک سیاست پایدار. شهروندان بدون پرداخت هزینه از حمل‌ونقل عمومی استفاده کردند. این تجربه موقت، خیلی زود وارد فضای تصمیم‌سازی دائمی شد. در شورای شهر این پرسش شکل گرفت که آیا می‌توان آن اقدام اضطراری را به یک سیاست شهری تبدیل کرد؟ آیا تهران باید به سمت مدل حمل‌ونقل رایگان یا نیمه‌رایگان حرکت کند؟ این نقطه، آغاز یک جدال فرسایشی بود؛ جدالی که از یک تجربه کوتاه‌مدت جنگی، به یک مناقشه عمیق درباره عدالت اجتماعی، بودجه شهری و آینده حمل‌ونقل تهران تبدیل شد. طرح چگونه شکل گرفت؟