Vísir
Árið 1981, þegar ég var átján ára og Reykjavík var enn nógu lítil til að rokkheimurinn virtist rúmast í nokkrum kjöllurum, kölluðu vinir mínir Bubba Morthens gjarnan Bélsebubba. Það var í höfuðið á Bélsebub, einum kunnasta höfðingja illra anda. Þetta var sagt í gríni, en þó ekki alveg. Nafnið festist af því að Bubbi var ekki bara söngvari. Hann var eins konar óboðinn gestur í íslenskri dægurmenningu, maður sem kom ekki inn um aðaldyrnar heldur virtist hafa sparkað upp kjallaraglugga og dregið með sér gítar, reiði og eitthvað sem líktist sannleika.
Go to News Site
Mbl 
Fréttastofa RÚV 
DV 
