Kurir
Карлос Валдерама седел во еден бар во Санта Марта, на карипскиот брег на Колумбија. Со пријателите од фудбалот ја продолжувале вообичаената посттренажна традиција – разговори и по некое пиво. Одеднаш пристигнал полициски камион. Полицајците барале осомничени криминалци, но возилото веќе било преполно. Кога конечно нашле место, групата млади луѓе морала да ги остави чашите и да се качи во камионот. Во полициската станица започнала идентификацијата. Кога дошол редот на Валдерама, му паднала личната карта додека ја вадел од џебот. Кога се наведнал да ја подигне, добил шлаканица од еден полицаец. Деветнаесетгодишниот Карлос не сакал да ја прифати понижувачката сцена. Возвратил и почнал да бега по плажата. Потерата завршила зад решетки. Во затвор поминал педесет дена. Според легендата, токму неговиот огромен талент и фактот дека веќе бил сметан за идната ѕвезда на Унион Магдалена му помогнале да добие подобар третман и на крајот да биде ослободен. Токму во тие години се родил и прекарот по кој ќе стане познат низ целиот свет – Ел Пибе. Во тимот тогаш настапувал аргентинскиот фудбалер Турко Деибе. Еден ден го прашал таткото на Карлос: „Каде е Ел Пибе?“ Во аргентинскиот жаргон тоа значи „момче“ или „дете“. Од тој ден прекарот останал засекогаш. Иако беше импулсивен надвор од теренот, Валдерама ретко зборуваше многу пред новинарите. По натпреварите, кога новинарите трчаа на терен веднаш по последниот свиреж, најчесто одговараше со краткото: „Todo bien, todo bien“ – сè е во ред. Со својата препознатлива руса коса беше невозможно да остане незабележан. Но Валдерама не беше само фризура. Беше играч со извонредна техника, неверојатна визија и способност да ја контролира играта како малкумина во неговото време. Тој беше лидер на најславната генерација во историјата на колумбискиот фудбал. Во квалификациите за Светското првенство 1994, Колумбија ја понижи Аргентина со 5:0 на „Монументал“ во Буенос Аирес. Тој натпревар и денес се смета за една од најголемите сензации во јужноамериканскиот фудбал. „Најневеројатно беше што аргентинската публика почна да ни извикува ‘оле’ при секое додавање. Никогаш нема да го заборавам тоа“, раскажуваше Валдерама години подоцна. Пред Мундијалот во САД во 1994 година, една компанија му понудила неверојатни два милиони долари ако ја скрати косата. Валдерама одбил без двоумење. Фризурата веќе била дел од неговиот идентитет. Но истото Светско првенство донесе и трагедија. Колумбија не ја помина групната фаза, а дефанзивецот Андрес Ескобар си постигна автогол против САД. Неколку дена по враќањето дома беше убиен пред ноќен клуб во Меделин. Тоа беше трагедија што длабоко го потресе Валдерама и целата земја. Уште во 1987 година беше прогласен за најдобар играч на Копа Америка. Една година подоцна замина во Европа. Настапуваше за Монпелје, каде играше и против Бенфика во Купот на УЕФА, а подоцна и за Ваљадолид кај легендарниот Франциско Матурана. Во Шпанија остана запаметен и по еден необичен момент. На натпревар против Реал Мадрид, фудбалерот Мичел се обиде на бизарен начин да го испровоцира при еден корнер. Сцената и денес е една од најпознатите анегдоти во шпанскиот фудбал. „Се налутив“, се присетуваше Валдерама. „И денес кога ќе одам во Шпанија ми велат: ‘Внимавај, доаѓа Мичел!’“ По Светското првенство во Франција во 1998 година се прости од колумбиската репрезентација. Во последниот натпревар го размени дресот со Дејвид Бекам. Тој дрес и денес го чува како една од највредните реликвии во својата колекција и никогаш не сакал да го продаде. Косата повеќе не е руса како некогаш, но Валдерама и денес останува препознатлив по шарените алки, ланчиња и обетки. Секогаш е подготвен да зборува за Колумбија, а неговата смисла за хумор не избледела. Кога неодамна го прашале дали купува билети за натпреварите на репрезентацијата, одговорил во свој стил: „Да купувам билети? Играв дваесет години за Колумбија, па сега да купувам билет? Ајде бе!“ Салата се насмеала. И токму така, со насмевка, Карлос Валдерама останува една од најшарените и најомилените фигури во историјата на светскиот фудбал.
Go to News Site
