Kurir
Во една стара снимка од летото 1991 година, Пол Гаскоњ ужива на одмор во Португалија. Се забавува на различни начини, речиси секогаш со шише алкохол во близина. Во еден момент зема детска пушка и почнува да пука во сопствена фотографија, погодувајќи се самиот себеси. Тешко е да се замисли подобра метафора за животот на момчето од Гејтсхед, од другата страна на реката Тајн, спроти Њукасл. Харизматичен гениј кој постојано се повредува самиот себе, кој се уништува малку по малку, без сопирачки. Гери Линекер, човек што играл со некои од најголемите фудбалери на својата ера, еднаш изјави дека Газа бил „најтехнички поткованиот играч“ со кого некогаш делел терен. Но неговата креативност и фудбалска магија траеја пократко отколку што многумина очекуваа. Талентот не беше доволен да ги победи демоните што ги носеше во себе. Пол Џон Гаскоњ го добил името по Пол Макартни и Џон Ленон. Израснал во социјален стан со заедничка бања. Детството му било обележано од здравствените проблеми на татко му, кој често добивал напади, а и самиот Пол како дете страдал од грчеви и спазми. Зависностите рано влегле во неговиот живот. Алкохол, коцкање, цигари, кокаин, енергетски пијалаци, брза храна. Но првата зависност биле автоматите за коцкање. Таа зависност била тесно поврзана со уште една темна опсесија што ќе го следи целиот живот – смртта. За да најде пари за коцкање, уште како дете почнал ситно да краде по продавници. Кога имал десет години, требало да го чува шестгодишниот Стивен Спрагон, брат на негов пријател. Го повел со себе додека крадел. Во еден момент детето истрчало на улица и било прегазено од автомобил. Починало на лице место. Гаскоњ бил сведок на трагедијата и никогаш не си простил. Години подоцна повторно ќе се обвинува себеси кога негов близок пријател ќе почине по ноќ исполнета со алкохол и ексцеси. Вината станала постојан сопатник во неговиот живот. Во 1998 година последен пат го облекол дресот на Англија. Само два месеци подоцна завршил во болница откако испил 32 чашки виски. Тогаш за првпат започнал лекување од алкохолизам. Практично, тоа бил почетокот на крајот на неговата играчка кариера. Од „дебелко“ до национален херој Но животот на Газа не бил секогаш толку мрачен. Џек Чарлтон, тренерот кој му ја дал шансата во првиот тим на Њукасл, го опишувал како „малку дебелко“ што воопшто не личел на професионален фудбалер. Јадел чоколади и слатки, но кога топката ќе му дојдеше до нога, почнуваше магијата. Во сезоната 1987/88 бил избран за најдобар играч во Англија, а потоа Тотенхем платил рекордни повеќе од два милиони фунти за негов трансфер. Следуваа големи договори со Тотенхем, Лацио и Ренџерс. На теренот бил среќен. Подоцна ќе напише дека додека играл фудбал, воопшто не размислувал за смртта. Тогаш темните агли на умот не биле во прв план. Во Тотенхем блескаше. Во Ренџерс стана легенда. Таму навивачите и ден денес раскажуваат за неговите шеги и лудории. На Европското првенство во 1996 година постигна спектакуларен гол против Шкотска. Помалку успешна беше неговата авантура во Лацио. Во Рим уште на почетокот успеал да го шокира сопственикот на клубот Серџо Крањоти со коментар за неговата ќерка. Повредите и проблемите со килограмите дополнително ја отежнале адаптацијата. Тренерот Дино Ѕоф дури го натерал да ослабне 13 килограми пред почетокот на една сезона. Но моментот што засекогаш го врежа Пол Гаскоњ во англиската историја се случи на Светското првенство во Италија во 1990 година. На турнирот пристигна со само 42 минути одиграни за репрезентацијата, но брзо се наметна како еден од најдобрите играчи на Англија. Се роди „Газаманија“ – колективна опсесија на Англичаните со нивниот нов фудбалски херој. Во полуфиналето против Германија доби жолт картон што ќе го спречеше да настапи во евентуалното финале. Гаскоњ се расплака на теренот. Солзите ги видоа милиони луѓе и предизвикаа невидена емпатија во англиското општество. Писателот Салман Ружди тогаш напиша: „Пред Пол Гаскоњ, дали некој станал национален херој и иден милионер само затоа што плачел? Прекрасно. Плачеш ти, плаче целата нација со тебе.“ Како што минуваа годините, зависностите стануваа сè посилни. Гаскоњ се лекуваше од булимија, опсесивно-компулсивно нарушување, биполарно растројство, дефицит на внимание и алкохолизам. Призна дека ја тепал сопругата. Неколкупати бил фатен како вози пијан или без дозвола. Стана омилена мета на британските таблоиди. Подоцна откри дека хакирањето на неговиот телефон од страна на британски медиуми го довело до параноја и размислувања за самоубиство. Во 2015 година судот му додели отштета од околу 217.000 евра. Пол Гаскоњ престана да биде фудбалер многу пред официјално да ја заврши кариерата. Во последните децении неговиот живот е постојана борба да се заштити од самиот себе. Во едно од последните интервјуа призна дека живее во празна соба што му ја отстапил неговиот агент. Сè уште пие. Себеси се нарекува „тажен алкохоличар“. Најдобрите денови му се кога оди на риболов. Најлошите – кога останува сам. Тогаш алкохолот, смртта и демоните повторно заигруваат пред очите на еден од најголемите таленти што некогаш ги создала земјата во која е роден фудбалот.
Go to News Site
Вечер 
Press24 
