Kurir
Постојат земји кои се природна врска. Панама е токму тоа – мост меѓу двете Америки, врска меѓу Атлантикот и Пацификот, крстосница на меѓународниот трговски систем. Но, во оваа земја постои едно јасно правило: времето се дели на пред и по Хулио Дели Валдес. Пред него, главната социјална кохезија и синоним за спорт во земјата беа боксот, бејзболот и кошарката. По него, Панама во очите на светот стана препознатлива по фудбалот. Хулио стана живата врска на својата татковина со остатокот од планетата. Хулио е роден во 1967 година во Колон, на самиот крај на Панамскиот Канал каде што работел неговиот татко. Роден е како близнак со братот Хорхе, а биографите и денес не се сигурни кој прв излегол на свет. Сепак, судбината ги спои не само генетски, туку и фудбалски, иако Хулио направи далеку поблескава кариера. Патот до ѕвездите не беше лесен. Неговиот постар брат Армандо веќе играше за Аргентинос Јуниорс – клубот кој го создаде Диего Марадона. Хулио се обиде да ги следи неговите патеки, отиде на проба, но беше одбиен. Наместо да се откаже, тој остана во Буенос Аирес и потпиша за Депортиво Парагвајо, клуб на парагвајската дијаспора кој тогаш се натпреваруваше во дури петтиот ранг на аргентинскиот фудбал. Таму постигна толку многу голови што на 22 години го привлече вниманието на уругвајскиот гигант Насионал од Монтевидео. Навивачите таму брзо го прекрстија во „Делирио“ (Делириум) поради неговите мајстории, а во 1992 година ја освои и титулата. Преселбата во Европа не беше случајна. Италијански Каљари секогаш ги демнеше најдобрите таленти од Уругвај, а клучниот збор за трансферот го имаше легендарниот Енцо Франческоли, кој лично го убеди Панамецот да потпише. На Чизмата доби нов прекар – „Мантега“ (Путер), бидејќи толку лесно и меко се лизгаше низ противничките дефанзивци. Медиумите во тоа време отидоа толку далеку што поради техничката перфекција и физичката доминација почнаа да го споредуваат со Марко ван Бастен. По две одлични сезони на Сардинија, Хулио направи голем трансфер во Пари Сен Жермен, со кој во 1996 година го освои тогашниот Куп на победниците на куповите (КПК). По епизодата во Овиедо, тој се пресели во Малага, каде што се претвори во апсолутно божество за навивачите. И по повеќе од две децении, тој е најдобриот стрелец на Малага во Ла Лига во историјата со 47 голови (рекорд кој го дели со Салва Баљеста). Но, додека во Европа ја градеше репутацијата на врвен напаѓач, со репрезентацијата на Панама го доживеа најголемото спортско разочарување. Заедно со братот близнак Хорхе (кој направи кариера во Јапонија) како играчи никогаш не успеаја да ја однесат Панама на Мундијал. Најблиску беа во квалификациите за Бразил 2014, кога Хулио беше селектор, а Хорхе негов помошник. Во судиското продолжение од последниот меч, примија доцен гол од САД кој им го украде сонот за бараж. „Јас бев селектор, брат ми помошник. Беше пеколно тешко. Бевме толку блиску, а во исто време толку далеку од нешто уникатно“, се присетува тој со тага. Четири години подоцна, Панама конечно се пласираше на Светско првенство. Хулио тогаш не беше на клупата, туку натпреварот го гледаше како навивач во Шпанија. „Не можев да викам и да славам колку што сакав бидејќи натпреварот се играше во раните утрински часови по европско време. Ќе ги разбудев сите соседи“, на шега изјави за „Гардијан“. Како тренер, Дели Валдес стана познат по својата челична дисциплина. Авторитетот што го стекна во Европа го искористи за да воведе ред во репрезентацијата на Панама. „Им кажав на осум или девет клучни играчи дека и при најмал знак на недисциплина се лета надвор. Кога другите видоа дека сум подготвен да му ја 'отсечам главата' на лидерот на тимот, веднаш сфатија како стојат работите“. Сепак, зад таа строга маска се крие непоправлив фудбалски романтичар. Кога во 2020 година медиумот ЕСПН побара од него да го избере најдобриот фудбалер на Централна Америка во историјата, тој не се избра себеси. Го избра Хорхе „Ел Махико“ Гонзалес – револуционерниот виртуоз од Ел Салвадор на кого недисциплината и боемскиот живот му ги скратија крилјата за уште поголема кариера, но чија магија со топката остана вечна. Исто како што останува вечна и приказната за Хулио – човекот кој ја нацрта Панама на фудбалската мапа.
Go to News Site
Вечер 
Press24 
