Γιατί τα παιδιά στην Ολλανδία θεωρούνται πιο ευτυχισμένα - Το μοντέλο της χώρας για την παιδική ευημερία

Προτεραιότητα δίνεται στην κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη, στη δημιουργία σχέσεων και στην καλλιέργεια αυτοπεποίθησης. Το παιχνίδι αντιμετωπίζεται ως βασικό εργαλείο μάθησης και όχι ως δευτερεύουσα δραστηριότητα. Για περισσότερα από δέκα χρόνια, η Ολλανδία κατατάσσεται σταθερά στις πρώτες θέσεις των διεθνών μετρήσεων για την ευημερία των παιδιών, σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF. Νεότερη ανάλυση που βασίζεται σε ρεπορτάζ της Deutsche Welle επιχειρεί να αποτυπώσει τις καθημερινές πρακτικές που διαμορφώνουν αυτή την εικόνα, εστιάζοντας όχι σε έναν μεμονωμένο παράγοντα αλλά σε ένα συνολικό σύστημα οικογενειακής ζωής, εκπαίδευσης και κοινωνικής πολιτικής. Το παράδειγμα μιας οικογένειας κοντά στο Άμστερνταμ λειτουργεί ως ενδεικτική περίπτωση. Οι γονείς - η Marlot van der Stoel και ο Felix den Ottolander - ξεκινούν την ημέρα τους με κοινό πρωινό μαζί με τα δύο μικρά παιδιά τους, ηλικίας τριών και ενός έτους - μια πρακτική που παρουσιάζεται ως σταθερό στοιχείο της καθημερινότητας της οικογένειας. Η επανάληψη και η προβλεψιμότητα της ρουτίνας θεωρούνται κρίσιμες για τη μετάβαση των παιδιών από το σπίτι στις υπόλοιπες δραστηριότητες της ημέρας, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας. Ευρεία συμμετοχή παιδιών στην προσχολική εκπαίδευση Στην συνέχεια, το ρεπορτάζ αναφέρεται στην ευρεία συμμετοχή παιδιών στην προσχολική εκπαίδευση. Περίπου το 80% των παιδιών κάτω των τριών ετών συμμετέχει σε δομές φροντίδας και εκπαίδευσης για μέρος της εβδομάδας. Η συμμετοχή αυτή δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως λύση για την εργασία των γονέων, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της παιδικής ηλικίας. Η καθημερινή μετακίνηση, συχνά με ποδήλατο, ενισχύει τη σύνδεση με τη γειτονιά και καλλιεργεί από νωρίς την αυτονομία. Οι γονείς που συμμετείχαν στο ρεπορτάζ περιγράφουν μια συνειδητή επιλογή να επιτρέπουν στα παιδιά να αναπτύσσονται με τον δικό τους ρυθμό. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε ενθάρρυνση της ανεξάρτητης δράσης, όπως η ολοκλήρωση απλών καθημερινών δραστηριοτήτων χωρίς παρέμβαση, αλλά και σε έμφαση στο παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. Παράλληλα, επιτρέπεται η ανάληψη περιορισμένου ρίσκου, μέσα σε ασφαλή πλαίσια, ώστε τα παιδιά να εξοικειώνονται με τα όριά τους. Η προσέγγιση αυτή διαφοροποιείται από μοντέλα που δίνουν έμφαση στην πρώιμη ακαδημαϊκή επίδοση. Αντίθετα, προτεραιότητα δίνεται στην κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη, στη δημιουργία σχέσεων και στην καλλιέργεια αυτοπεποίθησης. Το παιχνίδι αντιμετωπίζεται ως βασικό εργαλείο μάθησης και όχι ως δευτερεύουσα δραστηριότητα. Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και το θεσμικό πλαίσιο Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και το θεσμικό πλαίσιο. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα υποστηρίζουν ενεργά τη συμμετοχή των γονέων στην καθημερινότητα των παιδιών. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ευέλικτες άδειες γονικής φροντίδας που εκτείνονται πέρα από τη βρεφική ηλικία, καθώς και η διαδεδομένη πρακτική μιας σταθερής ημέρας φροντίδας από τον πατέρα κάθε εβδομάδα. Παράλληλα, οι εργασιακές συνθήκες επιτρέπουν συχνά τη μερική απασχόληση και προβλέψιμα ωράρια, μειώνοντας την πίεση χρόνου. Η καθημερινή παρουσία των παιδιών σε δημόσιους χώρους αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο του μοντέλου. Πλατείες, πάρκα και γειτονιές λειτουργούν ως κοινόχρηστα περιβάλλοντα όπου τα παιδιά αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες, αυτονομία και αίσθηση κοινότητας. Η συνεχής επαφή με τον εξωτερικό χώρο συνδέεται με τη σωματική υγεία, αλλά και με την ικανότητα διαχείρισης συναισθημάτων και κινδύνων. Η συνολική εικόνα που προκύπτει δεν βασίζεται σε μεμονωμένες πρακτικές ανατροφής, αλλά σε μια ευρύτερη ευθυγράμμιση μεταξύ πολιτικής, κοινωνικών αξιών και καθημερινής ζωής. Η παιδική ηλικία αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή περίοδος που απαιτεί χρόνο, σταθερότητα και ενεργή συμμετοχή των ενηλίκων. Παρά τις ιδιαιτερότητες του εθνικού πλαισίου, ορισμένα στοιχεία της προσέγγισης θεωρούνται εύκολα μεταφέρσιμα σε άλλες χώρες. «Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η σημασία των σταθερών ρουτινών, η αξία της συστηματικής συμμετοχής σε ποιοτικά εκπαιδευτικά περιβάλλοντα και η ανάγκη πολιτικών που διευκολύνουν την παρουσία των γονέων στην καθημερινότητα των παιδιών», καταλήγει το δημοσίευμα της DW. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Go to News Site