سمتِ درستِ تاریخ؛ فراتر از گلایه‌ها، برای تمام ایران

رسالت امروز ما، نه محکوم کردن یکدیگر، که ایستادنِ متحد در محکومیت متجاوز است. اگر کسی توانِ محکوم کردنِ تجاوز را در خود نمی‌بیند، دست‌کم لازم نیست در کنارِ متجاوز بایستد. در میانه‌ اتفاقات بزرگ و سهمگین تاریخ، گاهی تشخیص مرز میان «حق اعتراض» و «حفظ کیان» دشوار می‌شود. من واکنش آن بخش از هموطنانم را که محصول احساس درماندگی مفرط، عصبانیت و تروماهای انباشته است، می‌فهمم و با تمام وجود حس می‌کنم؛ اما صریح و بی‌لکنت می‌گویم: با هیچ منطقی نه می‌توان پذیرفت و نه تایید کرد که به هر دلیلی، به میهن پشت کنید و برای توجیهِ فاجعه، فلسفه‌ جنگ ببافید. به یاد داشته باشید جنگ، از تمامِ مشکلاتی که گمان می‌کنید با آمدنش حل می‌شوند، وحشتناک‌تر است. جنگ یک جراحی نیست، یک حریق بزرگ است؛ همه‌چیز را می‌سوزاند، حتی همان بنایی را که قرار بود بهترش کنیم. در این میان، سکوت در برابر جنگ‌افروزیِ دشمن نیز معنایی تلخ و وحشتناک به اندازه خود جنگ دارد. ما امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمندیم که به زندگی فردی و اجتماعی‌مان معنا ببخشیم. معنایی نه شبیه هلهله‌های تنفربرانگیز بر خرابه‌های وطن، معنایی که در خلوت و وجدان خود به آن افتخار کنیم، نه معنایی که عده‌ای بی‌نام و نشان بر آن لایک و تایید بزنند.

Go to News Site